من فقط دارم فکر می‌کنم دفعه‌ی بعد که می‌بینمت کِیه.

عزیزم کاش اخرین باری که دیدمت، محکم تر بغلت میکردم

همه چیز منو یاد این فیلم میندازه

راستش را بخواهی من از مرگ نترسیده‌ام، ترسیده‌ام که زنده بمانم و کسانی را که دوست دارم از دست داده باشم.

چقدر، چقدر زندگی رو به تعویق انداختم من.

حقیقتا برام اهمیتی نداره اگه فردا بی من شروع شه، نگرانیم از اینه که فردا بی تو شروع شه.

وضعیت روانم وقتی به بقیه دلداری میدم میگم نترسین همچی درست میشه :

هر كارى ميكنم حس آخرين بار بودن ميده و اين خيلى غمگين و ترسناكه

من و پدر دیروز تقریبا ۶۰۰ موشک بالستیک بهم پرتاب کردیم.

تقریبا مشکلی تو زندگیم وجود نداره که دلیلش ایرانی بودنم نباشه.

چیزی در این میان تلف شد به نامِ عمر...

عجب سالی بود این ۱۲ روز.

اینترنت آزادتر! منو یاد جمله معروف کتاب جورج اورول (قلعه حیوانات) می‌ندازه. "همه حیوانات با هم برابرند، اما بعضی برابرترند!"

| شبی که ماه کامل بود |

چراغ را خاموش کرد..... و ماند!

برای اونایی که ماه دوس دارن:

بیش از حد دقیق و ریزبین بودن از نظر روانی بسیار خسته‌کننده‌ست. چون تو جزئیاتی رو می‌بینی و می‌فهمی که دیگران حتی متوجه‌ش نمی‌شن و این حساسیت بالا مدام در تو اضطراب و اندوه ایجاد می‌کنه.

هر سری خودمم با دیواره رحمم فرو می‌ریزم.

یکیو زدین دو نفر مردن💔