"no pain, no gain"

جمعه با اثری از ادوارد هاپر

هیچ‌کس توی دانشگاه بهت نمیگه اوج فرسودگی این شغل، اونجایی هست که داری می‌بینی قانون رو اشتباه می‌خونن و انجام میدن، اما فقط چون "امور اجراییت" بخواد جلو بیفته، باید ساکت نگاه کنی و حتی بشنوی که "ای بابا، این شما بودی که قانون رو خوب نخوندی."🙂

مرضیه جعفری انگار از توی قصه‌ها اومده. زنی که دیشب جایزه برترین مربی سال آسیا رو برد، یک بار توی زلزله بم همه اعضای تیم فوتسالی که تشکیل داده بود، زیر آوار از دست داد. بعدا از خاکستر بم تیمی ساخت که هفت بار قهرمان لیگ شد. زن شگفت‌آور.

چه آسمون قشنگی شد امروز.

روزهایی که یادم میاد توی خونه آفتابگردون دارم، خوشحال‌ترم.

غبنی‌ترین خریدهام همیشه گرفتن قهوه از این vending machineها بوده.🚶🏻‍♀️

مهر ۱۴۰۴

اون لحظه‌ای که عزیزی با آلزایمر، تو رو یادش میاد و اسمت و خاطرات رو میگه، ذوقی داره که هیچ‌وقت نمی‌تونم به زبان بیارم.

این دو روز، جوری شکستم که دیگه حتی تکه‌هام هم پیدا نمی‌کنم تا امیدی داشته باشم که یه زمانی میتونم کنار هم بذارمشون.

دوست نداشتم برسم به جایی که بگم بزرگسالی برای من اینجوری بود که دوران سوگواری و عزاداری‌هام شدن معیاری برای تشخیص سره از ناسره در روابطم با آدم‌ها.

این ماه روی لباس‌هام یا گرد و خاک تدفین پناه دلم نشسته بود، یا گرد و خاک بازسازی خونه‌ای که دزد زده، یا گرد و خاک تاخت آرزوها و امیدهایی که دارن هر لحظه ازم دورتر می‌شن.

تو سوشال مدیای خارجی‌ها جدیدا زیاد درباره Enabling (مهربونی سمی؟) صحبت میشه: مادر، پارتنر، یا رفیقی که به‌ظاهر دلسوز و فداکاره، اما با مرز قائل نشدن، با نه نگفتن، و با نجات دادن‌های همیشگی، عملا باعث میشه فرد مقابل نابالغ، بی‌مسئولیت، و وابسته بمونه. این محبت نیست، بلکه تله است!

عصاره این یکسال رفتن و اومدن برای من این بوده که احساس می‌کنم مسئله مواد یکی از پنج‌تا کلان‌مسئله اول مملکت هست، ولی زیر سایه بقیه مسائل گم شده یا شاید هم چون بیست‌ سی سال مداوم مسئله بوده، کمرنگ شده. تقریباً هیچ اندیشکده و کار سیاستی رو درباره‌اش نمی‌بینیم!

آبان ۱۴۰۴ که یکی از سخت‌ترین ماه‌های زندگی بود.

هرچی می‌خونم نمی‌تونم متوجه بشم دقیقاً چرا بعضی‌ها معتقدند کوتاه شدن دوره ارشد و دکتری لزوماً مساوی با بی‌سوادی و کم شدن کیفیت مقاطع تحصیلی هست؟!

«در این پرسش‌گری، از "چطور تحقیر شده‌ایم؟" باید به سمت "چرا تحقیر شده‌ایم؟" حرکت کرد.»

از اون لبخند بالا به پایین و نگاه مغرورانه کسی که می‌خواد ایده‌‌اش رو به زور تحمیل کنه بیزارم. به تردیدِ "نمی‌دونم"‌ توی چشم‌ها بیشتر اعتماد دارم.

آذر ۱۴۰۴، احساس برگشتن به زندگی

حتی اگه با یه جمع خیلی خوب هم گپ‌وگفت داشته باشی، باز عصر جمعه دلگیره و انگار درست نمی‌شه.