yaşantıya dayalı bi 'nasılsa benim kastettiğim gibi anlaşılmayacak' bilgisiyle aşırı ciddi olayları bile ciddi ciddi anlatamayan biri oldum. konu kendi hayatım ve hislerim ve düşüncelerim olunca hep bi kötü şaka, komiklik, şaklabanlık. madem anlaşılmıyoruz, bari gülelim

ben ne zaman 12den önce uyuyabilicem amk hatta 1den önce hatta 2den önce hatta 3ten önce

anlam benim zihnimde. anlamı yüklediğim şey öyle olmasa bile, ben o anlama sahip olduğuna inandıkça o da öyle olacak. en azından benim için öyle. ve önemli olan da bu, benim için öyle olması. insan kendini kandırabilmelidir, yoksa yaşamın çekilmezliği ile baş edebilmek olanaksız.

gereksiz tahammüllerimin sırtını sıvazlamayı bıraktım. uzak durmak adlı bir rahatlığa büründüm. belki geç oldu ama lazımdı.

insan güzel gelir, sen gidişi hatırla.

Ruhlarınız gevşek, hayatlarınız özenti, aşklarınız sahte, karakterleriniz eksik, yüreğiniz korkak ama vaziyetiniz kusursuz

İnsan bir düşüşün anatomisi. Hepimizin hikayesi kendi biricikliği içerisinde gösteriyor ki biz bu elmayı dişlemeye, sonra da onu hiç dişlememiş olmayı düşlemeye ve tüm bunları bile bile en başa dönsek gene de bu yolu seçecek olmaya yazgılıyız.

İnsan bazen bile isteye anlamamazlıktan gelir. Anlarsa bir karar vermesi gerekir çünkü. Kullanıldığını, yanlış yolun yarısından fazlasını yürüdüğünü ve daha nice şeyi anlamamazlıktan gelerek eylemsiz kalır. Eylemsizlik çok eski bir yasadır, kolay kolay kimse bu yasayı delmez.

“Bütün zekamı, yeteneğimi, şöhretimi, eserlerimi akşam eve zamanında gelip gelmeyeceğimi merak eden bir kadın için feda edebilirim.” —George Bernard Shaw

bir babadır bizim için

Yıldız Tilbe - Kurşun Adres Sormaz Ki

Ya gel ya mektup gönder Kurtar beni bu dardan Gözleri fettan güzel

bu sene kafama vura vura öğrendiğim sey hayata karsı direnmemek. hayat doğrusunu güzelini olması gerekeni önüme sunuyor zaten kücük sımarık cocuk gibi illa o olsun dedikce hayat büyüttü. iyi ki büyüdüm simdi daha sakin nefes alıyorum

İnsan bir düşüşün anatomisi.Hepimizin hikayesi kendi biricikliği içerisinde gösteriyor ki biz bu elmayı dişlemeye, sonra da onu hiç dişlememiş olmayı düşlemeye ve tüm bunları bile bile en başa dönsek gene de bu yolu seçecek olmaya yazgılıyız.İlk ısırığın suçlusu sadece Adem değil

hevesleri, beklentileri, erteledikleri, kursağında kalmış kelimeleri, kaçırılmış bakışları, gizledikleri, bitirilmemiş mektupları, susuşları ve istemsiz veda edişleriyle tamamlanmamış bir cümledir insan.

zamanında yüzünü görmek için kırk takla attığımız insanları şimdi görünce yüzüne bile bakmıyoruz, zaman çok garip bir kavram.

Bedeli olmadan gelen bir şey yok. Özgürlük isterseniz güvenliği, hep uçmak isterseniz bir yerde derinleşmeyi, istikrar isterseniz değişimin yenileyici gücünü, hayal gücünün kudretini isterseniz ayakları yere basmanın rasyonelitesini kaybediyorsunuz. Işık gölgesiyle geliyor daima.

Fazla empati çok iyi bir şey değil. Ötekinin acısını anlamak güzel tamam ama ötekinin acısını anlayıp onun canı acımasın diye kendi canını acıtınca işin sonunda herkesin canı acıyor. İnsan tanrı değil. Kendimizi korumakla mükellefiz. Kendi payımızca sevinç, kendi payımızca keder.