یک حالِ تخمی بی‌دلیلی دارم. اسباب‌هام تا دو سه ساعت دیگه میرسه ولی من هنوز زیر پتوام و تا آخرین لحظه دارم مقاومت میکنم که نرم زودتر خونه‌م. نمیدونم از چی انقدر میترسم. شاید هم چون خیلی اذیت شدم قبلش،دیگه ذوقی واسم نمونده؟ به نحو عجیبی، عاری از هرگونه احساسم.

دلم میخواد عاشق بشم و ازدواج بکنم.

امروز خیلی خوشگل خوشتیپ شدم🥺، اونقدری که مثل خودشیفته‌ها احساس میکنم باید صدقه بدم حتما، چون کلی آدم تعریف کردن ازم امروز🫠

از قناعت کردن متنفرم. آدم باید بلد باشه کم نخواد؛ دستش به خرج کردن بره؛ و برای خودش زندگیِ خوب/رفاه بخواد.

من و آشپزی، دشمن قسم‌خورده‌ همدیگه هستیم.

مردم چرا اینجوری آدامس میخورن؟ قشنگ مایه آبروریزی.

بدم میاد ازینایی که همش میترسوننت یا این حس رو بهت میدن که داری اشتباه میکنی یا نمیفهمی...، اون هم بدون دلیل خاصی و صرفا به خاطر اینکه خودشون حاضر نیستن اون کار رو بکنن! آدم‌های ترسو (نه محتاط) تورو عقب میکشن همیشه، از اینها باید دوری کرد.

کم کم به مراحل والای جنون دارم میرسم دیگه از دست خونه. یعنی اصا حتی تحمل ندارم تا فردا صبر کنم یا نقاشه بگه دو روز دیگه طول میکشه یا بخوام صبر کنم که بوی رنگ خونه بره...بابا بزارین من برم خونه‌م قبل اینکه دوباره جنگ شه😭

ناراحتم ازینکه پاشنه بلند یا کفشهای سوسولی و خوشگل زیاد نمیشه پوشید. یعنی پوشیدن که میشه، ولی راه رفتن راحت نیست باهاشون، ازونطرف هم پاهای آدم زخمی میشه و تاول میزنه...که من اصلا خوشم نمیاد سلامت و زیبایی پاهای عزیزم به مخاطره بیفته سر این قضیه. خلاصه که صد افسوس.

خیلی از آدم‌های زبر و زرنگ و اونهایی که جزییات رو سریع متوجه میشن خوشم میاد.

چقد دلم میخواست میتونستم رو منبر برم همش، و پند و موعظه و نصیحت بکنم مردم رو (انگار که خودم چی هستم حالا). کلا خیلی خوشم میاد از سخنرانی کردن واسه بقیه. بد هم نیستم توش.

و همچنین طلا.

دغدغه‌های بچه‌ی فسقلی من.🥲

از اینهایی که الکی بهم نق میزنن که چرا فلان کار رو کردی، چرا اون کار رو نکردی...هم خوشم نمیاد. من از تو نظر خواستم اصلا؟ یا فعالیت من، به تو، ارتباطِ خاصی داره که نظر میدی؟ لج آدمو در میارن مردم بخدا هوای به این گرمی🫠.

هیچی به اندازه سبزی شستن، حس بیهودگی و خشم بهم نمیده. یک جنگِ تمام عیار با انگل‌ها و گِل‌ها، که همیشه منجر به شکستت میشه.

کف اتاق خواب رو تمیز کردم، تِی کشیدم، یه فرش پهن کردم توش و بلاخره کونم رو گذاشتم زمین. درست کردن یه جا برای نشستن، تنها چیزی بود که فعلا به ذهنم میرسید. دو تا مرد باید پیدا کنم، بیان این سرویس خوابم رو نصب کنن، تا دست و بالم باز شه، بفهمم چیکار کنم با بقیه وسایل.

پنجره‌ها رو باز گذاشتم که بوی رنگ بره، باد خیلی میاد و در تکون‌ میخوره و صدا میده، منم ازونور هی میپرم از ترس، فکر میکنم یکی پشت دره و داره تلاش میکنه بیاد توی خونه. استرس‌های زن بودن...

دلم توت شیرینننن و آبدار میخواد 🥺

من،از خانه‌داری،واقعا نه چیزی بلدم،نه علاقه‌ای دارم اصلا. یه آشپزی بلدم (ولی دوست ندارم)، ظرف بلدم بشورم و دکمه ماشین لباسشویی رو هم میتونم بزنم. واقعااز هر کار دیگه‌ای مرتبط با خونه بیزارم واین حجم زحمتِ بی‌پایان و دیده‌نشدنی‌ای که زن‌های عزیزِ خانه‌دار میکشن واسم غیرقابل درکه.

امشب، اولین شبی هست که خونه‌ی خودم میخوابم :)