من نمیگم بازیم خوبه! نیاز به تمرین دارم. ولی انگیزه‌ دارم. اون انگیزه‌ای که کمتر کسی توی فضای کاری این روزا داره! همین انگیزه‌ست که باعث میشه کار رو براتون دربیارم. همین انگیزه‌ست که باعث میشه برم در زمان کوتاه یه چیزایی رو یاد بگیرم که کار رو بهتر دربیارم. ولی بذارید بازی کنم!

یک روز یک dating app مینویسم که آدم‌های suicidal رو با قاتلین سریالی مچ کنه 💞

سوال کردن از دخترا عصابشون رو خورد میکنه بریم بیرون؟ گرسنت نیست؟ چرا نمیای بغلم؟❌ بپوش بریم بیرون، غذا خریدم بخوریم، بیا بغلم دخترم✅

یه سری از دوستام اینقدر پیگیر وضعیت کاری من هستن و میدونن که توی چه شرایط سخت و مهلکی هستم! هر کاری هم از دستشون برمیاد میکنن همیشه. یه سری هم وقتی با کلی ذوق و شوق تسک مصاحبه رو براشون میفرستم که بلکه یه نظری حداقل در مورد فرم کلی کار بدن انگار‌ نه انگار! فرق هست آقا جان!

تف تو روح‌تون با این حرفای سخیف‌تون! نکبت‌ها! هرکس حق انتخاب داره و اجازه داره برای مملکتش تصمیم بگیره. شما خر کی هستید که دائم با این چک‌هاتون ملت رو تهدید می‌کنید؟

بعد از مدتی، درد خصوصی میشه و گفتنش به دیگران لطفی نداره، شروع انزوا از همین نقطه‌ست.

فکت: آدما کسیو دوس دارن که کمکشون کنه خودشونو دوست داشته باشن.

چیزی که ما را به سمت مرگ می‌کشاند نه شکست‌ها که آرزوهای از دست رفته است. . خودکشی ادوار مانه-۱۸۸۱

چند تا درس که زندگی بهم یاد داده رو اینجا باهاتون به اشتراک میذارم - هیچوقت از بی‌پولیتون برای کسی نگید ، کسی تو جیبتون پول نمیذاره ولی اعتبارتون پیشش از بین میره. - هیچوقت تو دوران دوستی یا نامزدی از اخلاقهای بدِ خانوادتون و سختیهایی که کشیدید برای پارتنرتون تعریف نکنید. - راز

ادبیات کلا خیلی مهمه،شما میتونین بگین: ریدم تو این زندگی اخه من چرا به دنیا اومدم؟؟یا مثل عباس معروفی بگین «کاش تولد من هم میماند برای بعد،به کجای دنیا برمیخورد؟»

من دیگه نه به پولدارا حسودیم میشه، نه به مهاجرت کرده‌ها، نه به باهوشا و... من دیگه فقط و فقط به مرده ها حسودیم میشه.

حتی اگر روزی این غم پایان یابد، من دیگر شاد زیستن را از یاد برده‌ام.

حالا بزرگ‌تر میشین می‌فهمین که از یه سن‌و‌سالی به بعد، آدما رو رنج‌های مشترک به‌هم وصل می‌کنه، نه اخلاقای مشترک.

یکی از سخت ترین قسمت های نشدن اینه که: میبینی برای بقیه چقدر راحت میشه و تو در حالیکه تمام تلاشت و کردی باید حسرت بخوری.

سرتاسر زندگی خلاصه می‌شه تو دووم آوردن. دووم آوردن موقع راه رفتن‌های طولانی، دووم آوردن تو شب قبل امتحان، دووم آوردن تو دقایقی که چند بار زنگ زده‌ای به مامان و جواب نداده، دووم آوردن تو نگه داشتن رژیمت، دووم آوردن تا آخر ماه با حقوقت، دووم آوردن تو حفظ زندگی روزمره و زنده موندن.

چرا نشستی؟ پاشو برو همه رو راضی نگه دار و انتظارات بیجا ایجاد کن و برین تو زندگیت.

ولی به نظرم داشتن پت خونگی، زیادی واسه خاورمیانه‌ای لاکچریه! خاورمیانه‌ای باید خر و گاو داشته‌باشه موقع جنگ بتونه شکمش رو سیر کنه 🙄🙄🙄

در نهایت همه از شهرها فرار می‌کنند و فقط اونایی که گربه‌ دارند می‌مونن.

هیچ‌کس به اندازه‌ی کسی که به پتانسیل و توانایی‌های خودش آگاهه اما نمی‌تونه از اون‌ها استفاده و شکوفاشون کنه، «استرس» رو تجربه نمی‌کنه.

واحد اندازه‌گیری کتاب‌خوندن، تعداد صفحه یا دقیقه در روز نیست. مقدار تغییریه که در دانایی ما، اخلاقی بودن ما و شناخت ما از خودمون، دیگران و جهان ایجاد شده؛ اینکه چقدر آدم بهتری شده‌ایم و چقدر لذت برده‌ایم.