وا. وا. وا. وا. وا. وا. وا!

تازه باید از امروز بشینیم ببینم با غمی که از دی‌ماه مونده رو دلمون، با خانواده‌های داغدار، با جای خالی دانش‌آموزان رو صندلی‌ مدرسه و تو آغوش پدر مادرها، با شغل‌هایی که از دست رفت، با کاسبی‌هایی که بسته شد، با مغازه‌ها و بازارهایی که سوخت و خانه‌هایی که آوار شد چه کنیم...

زندگی‌ هرروزمون شده مثل اعدامی‌هایی که تا پای چوبه دار می‌برن ولی اعدامشون نمی‌کنن... تا نهایت استرس و اضطراب پیش می‌ریم و هیچی تو جهانمون پیش نمی‌ره فقط به حالت تعلیق درمیاد.

مریم اکبری‌ منفرد پس از ۱۷ سال حبس امروز از زندان قرچک ورامین آزاد شد. خانم منفرد ۵۰ ساله در دی‌ماه ۱۳۸۸ بازداشت شد و از آن زمان بدون یک روز مرخصی در حبس بود.

من کاملاً ورشکسته شدم. توانایی پرداخت اقساط باقی‌مونده رو ندارم و مجبورم وسایل کارمو برای عبور از این مرحله بفروشم. درآمدم از یوتیوب، اینستاگرام و کیک به صفر رسیده و حتی امکان فروش مرچ هم ندارم فقط به این دلیل که یکی از ابتدایی‌ترین حقوق بشر، یعنی اینترنت، از من گرفته شده.

«حرف زدن از درختان عین جنایت است وقتی از این همه تباهی چیزی نگفته باشیم! کسی که آرام به راه خود می‌رود گناهکار است زیرا دوستانی که در تنگنا هستند دیگر به او دسترسی ندارند...»

از قول براهنی: «ستارگان بی آسمانیم اینک ما یکی خاک زیر پامان را از ما به یغما گرفته دیگری آسمان بالا سرمان را!» ما موندیم و ماشین کشتار... #نه_به_اعدام

تو این جنگ فهمیدم آدمای کمی در جایگاه دوست و رفیق واسشون مهمه کلام و رفتارشون چه اثری روی دیگری داره! حالا من موندم احساسات متناقضی که به دیگران و خودم پیدا کردم.

می‌گویند در بمبارانِ میناب، حتی پیکر ماکان نصیری هم در میان خاک و آتش گم شد. چهل روز گذشته و هنوز بعضی‌ها همان‌جا ایستاده‌اند، نه در سوگ، نه در سکوت، بلکه در غروری عجیب از چیزی که فقط ویرانی به جا گذاشت.

مردم رفتن روستای ده‌میری. به زیارت و چَکَر.. مردها رو به صف کردن و جلوی چشم زن و بچه‌ها همه‌شون رو به رگبار بستن... #هرات #افغانستان

تایید می‌کنم، واقعا قلب آدمو می‌دزدن :) اما درصد زیادی هم که چاق/لاغر شده‌ن و خستگی ربوده‌تشون، دارن با حال بد دست و پنجه نرم می‌کنن و فضا جوریه که انگار نه انگار طبیعیش در این شرایط ملتهب و گرونی و...، کمی آشفتگی و دور شدن از تیپ و پوست و موی درخشان و نازه.

ناراحت، ناامید و خشمگینم.

نیاز دارم تعداد زیاد کارت «چه مرگته عزیزم؟ از مغزت استفاده کن لطفا» برای تقدیم کردن به آدما چاپ کنم. واقعا چه مرگتونه؟

نمی‌دونم با این خشم و اضطرابی که دارم چکار کنم. کاش سکته کنم راحت شم.

مردم، گروه ساقط مردم دلمرده و تکیده و مبهوت در زیر بار شوم جسدهاشان از غربتی به غربت دیگر می‌رفتند و میل دردناک جنایت در دست‌هایشان متورم می‌شد گاهی جرقه‌ای، جرقه‌ی ناچیزی این اجتماع ساکت بی‌جان را یکباره از درون متلاشی می‌کرد آنها به هم هجوم می‌آوردند فروغ

دلم برای دیدن ریل‌هایی که مامان می‌فرستاد، تنگ شده. دلم برای دیدن چهار تا قاب از زندگی دوست‌هام تنگ شده. دلم برای چنان چیزهای عادی و دم‌دستی‌ای تنگ شده که می‌خوام سر به بیابون بذارم. هیچی هم عادی نیست. دلم برای زندگی عادی تنگ شده.

شبیه چیزی که ازش بیزاری نشو فی! به هر جون کندنی شده بشکن این چرخه‌ رو.

جانِ انسان‌ها، معامله‌ی بازی‌های سیاسی و جنگ نیست، هر انسانی یک امکانه. بدترین اتفاق اینکه برای کشتار و کشته شدن آدم‌های بی‌گناه توجیه بیاریم، چه در جنگ باشه چه در خیابان توسط حکومت. جان انسان خط قرمز «هر» گفتمان سیاسی‌ای باید باشه.