"İnsanlar arasına ilk defa gittiğim zaman bir büyük delilik, yalnızlara özgü bir delilik yapmıştım. Panayıra gitmiştim." -Nietzsche

Armand Duplantis'ten Yusuf Dikeç pozu. 😎

“Her şey geçici. Ne başkalarının övgüsü, ne de onların yergisi önemli. Kendi iç değerine odaklan ve kendi şahsiyetini koru.” — Marcus Aurelius.

Şuurlarımızın birbirine geçmeyen sınırlarını idrak ettikçe ebedî yalnızlığımızı kavrıyoruz. Her birimiz mutlak değer içinde, kendi derinliğimizdeyiz.

Sokak ortasında açık açık tecavüze girişen iki itin videosunu izledim. Hayret ve öfkeyle kalmışken serbest kaldıklarını öğrendim. Daha bunları hazmedemeden önüme bir kadının sinir krizi geçirdiği video düştü. Önünde blurlanmış bir şey duruyordu. Size yemin ediyorum o vahşeti

bize yaptıklarınızı size ödetecek olana ne mutlu

Beyin ölümü çoktan gerçekleşmiş bir maşanın fiziken ölmüş olması, o maşayı tutan üst akıl var olduğu sürece hiçbir anlam taşımadığı gibi, adalet önünde terletemeyip uzaktan eceliyle ölüşünü izleyerek ilahi adalet ummak Türk Milleti için tarihi bir utançtır. Beyinsizliği şart

geçmişe raptolan, geleceğin tasasını zaptedemeyen, şu anı hiç belleyemeyen

maaşa bağlanmış naaş

"İnsanlığı pâ-mâl eden alçaklığı yık, ez; Billâh yaşamak yerde sürüklenmeye değmez."

her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiği

mevsimler değiştiğinde dengeler de değişir

büyürken acı çeken ağaçlar

İnsan dokunduğu şeyi neye dönüştürüyor bakmak lazım. Niteliğini biraz da bu etkiden anlamak mümkün.

Tam şu anda bir şey fark ettim: Bende, resmi veya gayriresmi olmasından bağımsız, bir topluluğun üyesi olmaya karşı fıtri bir karşı koyuş ve mesafe var. Mümkün olduğunca kaçınıyorum böyle bir durumdan. Tekillik yaşam felsefem haline gelmiş sanırım.