دوستان زحمت کشیدن لیست بازداشتی ها رو مرتب کردن. دیگه وظیفه ماست اسمشون باشیم. ما بهشون مدیونیم 💔

"ای مرگ، ویرانگران را نمی‌بری چون دستیاران تواند. . . ویرانگران خوش می‌خورند و خوش می‌خسبند و سال به صد می‌برند و آنان که بایست چیزکی بسازند نوجوان می‌میرند." دیباچه‌ی نوین شاهنامه - بهرام بیضایی

دلم کافه می‌خواست. همش می‌گفتم کاش یکی بیاد دنبالم من رو ببره کافه.

راستش من گرایشم به «زن، زندگی، آزادی» به این خاطر نیست که با همه افراد فعال در اون جنبش باورهای سیاسیم یکسانه، به خاطر اینه که اون جنبش گنجایش پذیرش باورهای رادیکال‌تر رو داشت. چون «زن، زندگی، آزادی» فراتر از براندازی جمهوری اسلامیه، فراتر از نوع حکومته.

حس میکنم داره یه چیزی بهم تحمیل میشه. من خواهان دموکراسی و جمهوریم اما نمیتونم بگم چون گلوله میخورم. در عوض بقیه خارج از کشور از طرف من دارن میگن همه ی مردم پادشاهی خواهن، صدای من و خیلیای دیگه تو ایران رو حذف و مصادره میکنن و اگرم کسی اونجا سعی میکنه صدای ما باشه رو سرکوب میکنن

عجیب این روزها گرفتار ایدئولوژی اعدادیم نه افکار. چند نفر کشته شدند؟ ۳ هزار یا ۳۰ هزار. چند نفر آمدند؟ ۲۵ هزار یا ۲۵۰ هزار. بعبارت ساده‌تر فعلا همه فقط یک عددیم. راه برون‌رفت؟

باید به سوگواری برای این‌همه جان عزیز فکر کرد؛ باید فکر کرد اگر جنگ شد، چطور می‌شه کمی امن موند؛ باید فکر کرد اگر جنگ نشد، با شکست تخیل امیدواران چه می‌شه کرد. باید به هزاران چیز فکر کرد و مامان، من خیلی کوچکم.

من می‌شناسمش، یه پسر مظلوم، از قلعه حسن‌خان، که وقتی از خونه صدای تیر می‌شنوه، به مامانش می‌گه برم سر کوچه ببینم چه خبره، اتفاقی برای دوستام نیفته. می‌ره سر کوچه و همونجا بهش تیراندازی می‌شه. توی روستای پدری‌ش هم خاک می‌شه. #علی_سرتیپی

پلاکاردی که یکی از دانشجویان دانشگاه الزهرا از سخنان بهرام بیضایی در دست گرفته بود: شب هزارویکم شهرناز: تو چشمه ها شوریدی و شکستی و خون کردی و آشفتی و خشکاندی، تو درخت بریدی ضحاک! درختی که هر برگ آن جداگانه جانی داشت و هر شاخه میوه جداگانه داد یا گلى... #IranMassacre

آنقدر نتونستیم «آینده» رو تشریح و مصور کنیم، که «گذشته» رو بعنوان گزینه تبلیغ کردند.

اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما اتفاقی افتاد فقط این را به یاد داشته باشید: ما زندگی را دوست داشتیم. ما طرفدار مرگ، ویرانی و نفرت نبودیم. ما با استبداد مخالف بودیم چه آن‌که در داخل، نفس را تنگ می‌کند و چه آن‌که از

«ما به نوعی مسافر زمان شده‌ایم. دوباره در وضعیتی مشابه ۱۹۷۹ هستیم: دیروز خمینی بود، امروز پهلوی. این برای من هم غم‌انگیز است و هم نگران‌کننده.» مصاحبه هفته‌نامه آلمانی دی سایت با مهشید امیرشاهی blog.dastneveshteha.com/2026/02/blog-p…

دیروز کوله‌ام رو بستم، با خونه‌م خداحافظی کردم و در رو بستم. می‌دونستم اتفاق می‌افته. به هیچ‌کس نمی‌خواستم بگم چون دوست نداشتم کسی رو بترسونم. اما یک دل سیر توی خونه‌م گریه کردم. برای خودم، برای همه‌مون. به امید روزهای بهتر تا ابد زن زندگی آزادی

آقا یک آغوش جمعی با زنان کلاس فلسفه، ما رو نجات داد.

میشه خواهش کنم ازتون چندتا رمان باارزش و خوب بهم معرفی کنین بهم، حالا که نمیتونم پادکست گوش بدم از طاقچه بخرم و تو مسیر کارم بتونم گوش بدم مرسی #ریتوئیت_لطفاً

تو بخش نظرات یه کتابی تو طاقچه، این کامنت رو دیدم. امیدوارم رسیده باشه عزیزم.

«برای خیلی از زنان، خانه مستقل فقط یک سقف نیست؛ امکان گریز از خشونت است. شغلی که دارند فقط منبع درآمد نیست؛ امکان نه گفتن است. مهارتی که یاد گرفته‌اند فقط پیشرفت فردی نیست؛ راه خروج از رابطه خشونت‌آمیز، خانواده کنترل‌گر یا ازدواج ناامن است. وقتی بحران اقتصادی این امکان‌ها را