Grenzen stellen is niet egoïstisch, het is zelfrespect. Wat je toelaat, leert anderen hoe ze met je om mogen gaan. Zeggen “nee” tegen een ander, is vaak “ja” zeggen tegen jezelf.

Dwanggedachten voelen alsof je hoofd in een lus vastzit. Hoe harder je ze wegduwt, hoe sterker ze terugkomen. Ze gaan vaak over dingen die helemaal niet bij je passen: bang zijn dat je iemand iets aandoet, iets verkeerd hebt gedaan of iets over het hoofd ziet.

Geluiden, emoties of sociale situaties komen vaak hard binnen. In dit blog deel ik mijn ervaring als psycholoog en wetenschappelijke inzichten over hoogsensitiviteit, zodat je leert wat het écht is en hoe je er op een gezonde manier mee omgaat. tinyurl.com/2jx9zv55

Pesten laat sporen achter die vaak onzichtbaar zijn voor de buitenwereld. Het tast je zelfvertrouwen aan, maakt dat je aan jezelf gaat twijfelen en zorgt dat je anderen moeilijk vertrouwt. Zelfs jaren later kun je nog de gevolgen voelen in hoe je met mensen omgaat.

Ga je voor het eerst naar een psycholoog? Schrijf kort je klachten op en wat je al hebt geprobeerd. Denk je dat trauma of CPTSS meespeelt? Kies dan iemand die traumasensitief werkt en ervaring heeft met vroegkinderlijk trauma. Bekijk mijn boekentips: emdr-psycholoog.nl/boekenlijst

Bij CPTSS kun je niet zomaar loslaten. Je systeem blijft alert omdat het ooit nodig was. Je lichaam kiest veiligheid boven afstand nemen. Je reageert dus niet overdreven, maar logisch gezien je geschiedenis. Loslaten vraagt tijd, stabiliteit en kleine stappen.

Soms klinkt je reactie fel of kort, terwijl je eigenlijk duidelijkheid zoekt om je veilig te voelen. Je checkt vaker dan je wilt of alles oké is, omdat je spanning in je lijf probeert te kalmeren. Je trekt je terug als het te veel wordt.

Emotionele verwaarlozing laat stille sporen na. Je leert jezelf klein te maken omdat er niemand was die echt op je lette. Later voel je twijfel, ben je snel gericht op anderen en vind je het lastig om te weten wat jij nodig hebt.

Een laag zelfbeeld door verwaarlozing ontstaat zonder dat je dat als kind begrijpt. Je merkt dat aandacht of reactie ontbreekt en denkt al snel dat jij iets verkeerd doet. Die overtuiging neem je mee als volwassene: je twijfelt aan jezelf terwijl het nooit aan jou lag.

Pesten en buitensluiting doen pijn. Je gaat twijfelen aan jezelf, wordt alerter op afwijzing en durft minder te laten zien wie je bent. Je zelfvertrouwen krijgt een klap en sociale situaties voelen spannend. Toch zegt het gedrag van anderen niets over jouw waarde.

Vroegkinderlijk trauma beïnvloedt hoe je mensen vertrouwt, grenzen voelt en reageert op spanning. Je kunt sneller alert zijn, pleasen of afstand nemen. Niet omdat je dat wilt, maar omdat je lichaam ooit leerde dat dit nodig was.

Tijdens de feestdagen is de druk vaak hoog en ga je snel over je grenzen. Bedenk vooraf wat je aankunt en spreek dit duidelijk uit: “Ik kom graag, maar tot …” of “Dit jaar houd ik het kleiner.” Grenzen stellen is geen egoïsme.

Download ebook hechtingsstijlen: bit.ly/48V59lF

De feestdagen voelen voor veel mensen zwaar. De druk, verwachtingen en spanning maken dat je al onrust voelt vóór december begint. Het zegt niets over jou. Het laat zien dat je behoefte hebt aan meer rust en duidelijke grenzen. Je bent niet de enige die dit zo ervaart.

Tijdens de feestdagen ga je sneller buiten je window of tolerance. Drukte en verwachtingen kunnen zorgen voor overprikkeling of juist afsluiten. Door signalen eerder te herkennen, kun je op tijd bijsturen. In mijn ebook lees je hoe. Download: shorturl.at/caUzM

Je zegt: ik voel me zo leeg. Vaak betekent dat niet dat er niks is, maar dat er te veel is weggezet. Leegte ontstaat vaak na lang doorgaan zonder te voelen. Emoties kregen geen ruimte. Behoeften werden ingeslikt. Onder die leegte zit vaak verdriet, boosheid of diepe uitputting.

Opgroeien met emotioneel onvolwassen ouders vraagt veel aanpassing. Je leerde afstemmen op de ander en je eigen gevoelens inslikken. Dat werkte toen, maar kan later zorgen voor twijfel en moeite met grenzen. Erkennen wat je hebt gemist is een belangrijke stap.

Wat ik een cliënt uitlegde: als je de hele dag een noisecancelling koptelefoon draagt, past je brein zich aan die stilte aan. Het geluidsfilter wordt scherper afgesteld. Zodra je de koptelefoon afzet, komt geluid harder binnen en raak je sneller overprikkeld.

Je innerlijke criticus komt vaak voort uit kritiek uit je verleden. Wat je vroeger hoorde, ga je zelf herhalen. Deze stem beschermde je ooit tegen afwijzing. Nu mag je leren milder naar jezelf te kijken.

Sommige dingen voelen zo normaal dat je niet doorhebt dat het eigenlijk traumareacties zijn. Bijvoorbeeld: je altijd aanpassen om conflicten te voorkomen. Je schuldig voelen zonder duidelijke reden. De stemming van anderen voortdurend scannen. Moeite hebben met grenzen aangeven.