از تماشای قسمت سوم "در انتهای شب" میام. باید گفت که اگر در ادامه افت نکنه، میتونه پدیده سریال‌های سال‌های اخیر باشه؛ از حیث شناخت دقیقی که سازندگان از جهان یک زوج طبقه متوسط(واقعا متوسط و نه الکی) دارن. جنس گفتگوها کاملا باورپذیره، آدم‌ها الکی عصبی و احمق نیستن و البته محترمن.

این سریال "اریک" رو هم توئیتر کرد تو پاچه‌مون، غیر از کیفیت بازی "بندیکت کامبربچ" تقریبا چیز خاصی نداشت. جملات انگیزشی در سطح کتاب‌باز با حضور مجتبی شکوری، پایان پندآموز در حد "کلید اسرار"، تحول شخصیت در حد سریال "آینه عبرت". به هر حال طی شش ساعت، طبیعتا چند لحظه خوب هم داشت.

از معدود دفعاتیه که "بی‌نظیر" و "به یاد ماندنی" در جای درست به کار رفتن. موزیکی که بالاتر از خودِ فیلمه. بابک بیات کاری کرد که حتی زیبایی هدیه تهرانی هم زیر سایه ملودی "دست‌های آلوده" قرار گرفت. الوند یه بار دیگه هم در "فریاد زیر آب" همه چیز و تحت تاثیر ترانه کار قرار داده بود.

میتونید ظرافت موجود در همین دو نمای متوالی رو با خیال راحت به کل سریال "ریپلی" تعمیم بدین. اول اون نقاشی رو می‌بینیم و بعد بلافاصله تصویری از معشوقه‌ دیکی. اتفاقی که در موقعیت‌های مختلف رخ میده، ریپلی رسما از سینما به مجسمه‌سازی، نقاشی و... ارجاع میده، عجیب که داستان هم جذابه.

یه گفتگو مابین چاک و جیمی هست، آخرِ فصل دو(بتر کال سال)، چاک به خاطرِ یه اشتباه تصمیم به بازنشستگی می‌گیره! چاک یه وکیل چیره‌دسته، به خاطر یه اشتباه(البته دسیسه جیمی)، می‌خواد ادامه نده! خونه‌نشین میشه، دور خودش حصار میکشه. درد و بلای "چاک" بخوره تو سَر اونایی که خودتون می‌دونید

متیوی داستان "میل مبهم هوس" صد دقیقه(تمام تایم فیلم) دنبال کام گرفتن از این زن بود، تجسم عینی "موس موس" کردن! بونوئل یه جور عجیبی در فاش کردن ناخودآگاه مردان، تخصص داره! آینه‌ای میذاره مقابلت که از لحظه لحظه تماشای خودِ احتمالی‌ت شگفت‌زده میشی. با جناب بونوئل سینما در اوجه.

دیروز در ارسباران "پسر و مرغ ماهیخوار" رو نمایش دادن، خب نسخه دانلودی‌ش اومده، اما استقبال عجیب بود. یعنی یه ظرفیت عجیبی برای "حضور جمعی" و "کنار هم نشستن" وجود داره که گاهی از این منافذ بیرون میزنه. با این که قادری هم حرف خاصی نداشت بعد فیلم! اما تماشاچی‌ها اتمسفر ساخته بودن.

یک ترانه از دهه درخشان ۵۰، الهام‌بخش یک سریال(فارغ از کیفیتش) در سال ۱۴۰۳ میشه. در جای جای سریال داریوش، واریاسیون‌های از ملودی یاور همیشه مومن (داریوش، زلاند، واروژان، جنتی‌عطایی) پخش میشه. اگر کسی در کیفیت آفرینش هنریِ آن سال‌ها تردید کرد، با پشت دست بزنید بر دهانش!

چه پایانی! به به. ما همه‌مون مثل خروار آثار تولیدی این سال‌ها دنبال قمه کشیدن، ضجه زدن و لات‌بازی نیستیم(اون‌هایی هم که هستن از بدِ روزگاره)، ما بیشتر از هر چیز شبیه آدم‌های "در انتهای شب" هستیم. خیلی‌هامون همین‌قدر با شرافتیم. جای بدِ تاریخ ایرانیم، اما خیلی ماهی و خیلی بهنامیم

بگو! بگو! یه میدون به اسمت می‌کنن؟ اسمت و میذارن رو یه خیابون؟ بعد چه می‌فهمین چه کلک و حقه‌ای خوردین؟ خط قرمز ۱۳۶۰

مصائب شیرینِ یک رو می‌دیدم، یه جایی رضا سرما می‌خوره، مامان اِتی با اشک قربون صدقه‌اش میره، "تو تب داری، الهی بمیرم" سر رضا رو می‌کنه تو دستگاه بخور. بی‌تابه، چون رضا سرما خورده. زندگی رضا داودنژاد به واسطه سینما ثبت شد، کل اون سکانس اما مُردم واسه همه جوون‌مرگی‌های ثبت نشده...

در مصائب شیرین ۲، تمایل زیاد ترلان پروانه به جلوه‌گری، علیه معصومیتِ داستانه و آسیب زیادی به فیلم وارد کرده. اون فرمولی که تماشای مصائب شیرین ۱ رو تبدیل به یه تجربه بکر می‌کرد، در اینجا خیلی جواب نداده. هر چند که ایده کلی هنوز هم خوبه و لحظات خوبی، مثل سکانس تست خانوادگی رو داره.

آدم‌های داستان‌های "رومر" در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که همه چیز برای هم‌آغوشی مهیاست اما چون آن موقعیت‌ سرشار از تناقضات اخلاقی است، تا آغوش و بوسه می‌روند و ناگهان در لحظه عزیمت تَن‌ها، همه چیز متوقف می‌شود! او شاعر انسان‌هایی‌ست که زیبایی بلدند اما سرشار از اراده و وجدانند.

بله، آدما همینن، تنوع رو دوس دارن. به "باهم بودن" جفتک می‌زنن و چند سال بعد از فرط "دلتنگی" افسانه‌سرای روزهای رفته میشن. به وقت "یادآوری" البته سهمی برای "جفتک" قائل نیستن، میگن "نشد"، "قسمت" نبود! نتیجه‌گیری اخلاقی: جفتک‌های امروز شما، حسرت‌های فردایتان خواهد شد.

نیم‌ساعته دارم به این فکر می‌کنم که از مریلا زارعی بیشتر بدم میاد یا از ملیکا زارعی؟ پاسخ اما ابراهیم حاتمی‌کیا بود، همیشه مدعی و همیشه طلبکار.

درباره اجرای به اندازه صابر ابر در تاسیان هم شاید باید حرف زد. تو سریالی که بازی‌ها یکدست نیست(مثلا مهسا حجازی اندازه کاراکترش نیست)، احتمالا میشه حدس زد که کیفیت اَبَر بیشتر با اتکا به تجربه و یا احیانا درک خودش از نقش شکل گرفته و کارگردان تاثیر آن‌چنانی نداشته.

به نظرم در کنار اون سریال برگمان جزو معدود آثاری هست که "زندگی زیر یه سقف" رو به اندازه و واقعی تصویر کرده؛ هر کنشِ زندگی زناشویی متاثر از قبل و تاثیرگذار در بعدِ خودش هست. چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ همیشه تازه‌س، چون زناشویی همیشه سخته.

اومدم یه چی در تمجید ذبیح بنویسم، دیدم یکی در توصیفش نوشته فیلم عقب‌مانده. هیچی دیگه، کاش منم در کار بیرون کشیدن معانی مستتر از لایه‌های زیرین درام بودم، قائل به خوانش فرامتنی... بابا بی‌خیال. داستان سرراست داره، قیصره اما قیصر نیست. واروژان داره، ابی داره، نزاع تراژیک پدر و پسر

برای بازی فوق‌العاده ضعیف هوتن شکیبا در سریال تاسیان ناراحتم. شاید خیلی چیزهای دیگه هم هست که باید واسه‌ش ناراحت باشم، اما بازی نامبرده خیلی داغانه، قشنگ فرصت سوزونده. تقصیر تینا هم هست، پاکروان.