ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ วจีแสนสั้นหากกายสำรวมสุขุม สง่าจับราศีม้ายบุรุษผ่าเผย สมที่ตนบ่มเพาะขัดเขลาเกลา ขจัดมลทินครั้งแต่มาตฤสร้าง ❝ ตามสบายเถิดวั่งจี — ❞ ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ เตโชธาตุต่างถากวารีก้อน เพียงเฮอเห่อเสียงอือลำคอ มิใคร่ครวญเสวนามาร ❝ เหอ — ะ ❞ ตรึกตรองลูกเล่นปลิ้นปล้อน แบบใดหนอกัน เพียรคิด ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ บุรุษวัยชราเหลียวหันกลับ กลั่นแกล้งปลิ้นปล้อนหาใดอีก ไว้ใจมารร้อยมายามาร ราวก้าวบาทาข้างลงอเวจี ❝ มิผูกมิตรกับมารร้อยเล่ห์ — กฎเกณฑ์บัญญัติไว้แจ่มแจง ❞ ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ ❝ เขายอมรับ เพราะไรข้าต้องยอม ไปไหนเสียไป มิใคร่ตอบโต้ — ❞ หลานชายหัวแก้วชั่วพริบหลงระเริง กลับขาวดำ เปลี่ยนสรรสร้างสี ผิดจารีต วิถีประชา ค่านิยมสืบมา ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ แดนอสุภาลือเลื่องฉาดฉาน สนิทชิดเชื้อแต่นมนาน ยากกล่าว ❝ ประมุขเนี่ย — ❞ วาดประสานค้อมโค้ง แม้นอวุโส ศักดิ์ควรนอบน้อมถือ ประมุขสกุลใหญ่ ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ แดนเร้นเมฆา ปลีกหนีซ่อนเร้น ดังคีรีสูงยาวพันหลี่ ยากพบ อาจารย์เจ้าอยู่เขาเขียวลูกใด ศิษย์น้อยผู้หนึ่งตอบ มิอาจหยั่ง จากความหมายนาม อวิ๋นเซิน ฯ . ❝ ฮึ่ม — ❞ สงบเงียบ ไร้รบกวนใด ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ ใดอื่นมิได้พบได้เจอ เร้นตัวปลีกกาย อยู่อย่างสงบในซอกคีรีสูงเสียด ต้นเดือน , ต้นเดือนแล้วฤานี่ พริบตาเดียวมิอาจคาดทันได้ ขอให้มีความสุขในอีกเดือนถัดมา สาทรเยือนยินดีต้อนรับ ᅠᅠ ᅠᅠ

ᅠᅠ ᅠᅠ ❝ แค่ก แค่ก อะแฮ่ม ๆ — ❞ ลมหนาวสูดเข้าหายใจ ลำคอใน เหมือนราวถูกแช่แข็ง , แห้งเหือด ผู้อาวุโสไอค่อกแคกออกมา สุขภาพกายชรามาก , ร่วงโรยลง ᅠᅠ ᅠᅠ