‘‘ สัญญาเมื่อกาลก่อน …… พ่อลืมสิ้นไปหมดแล้วหรือ ’’ ผีเจ้าที่ - คุณพร้อม 𝑾𝒆𝒃𝒕𝒐𝒐𝒏 𝑩𝒐𝒕 #คุณผีได้โปรดไปที่ชอบที่ชอบ

“ . . . ” เขาไม่ได้ปริปากตอบอะไรแล้วยื่นมือไปคว้าแขนของเธอก่อนจะดึงร่างของเธอมานั่งบนตักของเขา

“ . . . ” ไอเซอร์พยักหน้ารับเบาไปโดยไม่ได้ปริปากเอ่ยอะไรออกไป

“ เฮ้อ . . . โวยวายอยู่ได้ . . ” เขาบ่นพึมพำก่อนที่จะผละมือออกจากเธอแต่ดวงตาสีฟ้าของไอเซอร์ก็ยังคงจ้องเธออยู่แบบนั้น “ เพราะไม่ใช่ เฟรดริก รังเกียจกันมากขนาดนั้นเลยรึไง (?) ”

“ ถ้าอยากคิดว่าฉันชวนทะเลาะก็ตามใจเธอฉันจะไม่ปฏิเสธอะไร . . ” ้เขาเอ่ยตอบก่อนที่จะมองเข้าไปในดวงตาของเธอที่จ้องมองไอเซอร์อย่างเป็นปรปักษ์นั่น พลางเลื่อนมือไปเปิดเกะช้างๆออกแล้วหยิบปืนที่ซ่อนอยู่ในนั้นออกมาแล้วยัดมันใส่ในมือของเธอ “ ถ้ารังเกียจฉันขนาดนั้น . . ก็ฆ่าฉันเลยสิ ”

“ ถามอะไรเยอะแยะ . . หรือจะให้ฉันเปลี่ยนใจลงมือฆ่าเธอแทน (?) . . ” เขาเอ่ยตอบออกไปแล้วก็คงไม่ยอมพูดหรอกว่าที่เขายอมเพราะเขาจะยอมตายแค่ฝีมือของเธอคนเดียว ถ้าเป็นคนอื่นก็คงไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเขาหรอก เขายกสิทธิ์นี้ให้กับเธอแค่คนเดียวเท่านั้น “ ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว ลังเลหรือไง ”

“ ทำไม . . . เซเรน่า นี่เป็นโอกาสดีของเธอเลยนะ ” ไอเซอร์ยังคงไม่รับกระบอกปืนนั่นกลับมาแล้วลองยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้กับปืนกระบอกนั้น “ บอกแล้วไงเป้าหมายของฉันไม่ใช่เธอ . . ”

“ . . . ” ไอเซอร์แสยะยิ้มออกมาแล้วคว้ากระชากกระบอกปืนในมือของเธอ ‘ หมับ ’ เพราะเธอมัวแต่ลังเลอยู่แบบนี้ไง “ เธอไม่กล้าที่จะฆ่าฉันงั้นเหรอ (?) ทั้งๆที่ฉันกำลังให้โอกาสกับเธอเนี่ย ” เขาเอ่ยขึ้นพลางโยนกระบอกปืนเก็บเข้าไปในลิ้นชักเช่นเดิม ก่อนจะเหลียวมองเธอเล็กน้อยแล้วเดินหนีออกไป

“ . . . ” เขายื่นมือไปจับที่ปลายคางของเธอ ‘ หมับ ’ แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตาสีฟ้าของไอเซอร์จ้องเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่งามคู่นั้นของเซเรน่าด้วย “ คิดว่าฉันกับมาหาเธอเพื่อที่จะมากำจัดเธออย่างนั้นหรือ(?) ” “ เป้าหมายของฉันอยู่ที่นี่ก็จริงแต่ไม่ใช่เธอ แต่มันคือคนคนนั้นต่างหาก ”

เขาบีบที่ปลายคางของเธอเบาๆพลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีกพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย “ ถ้าฉันบอกไปเธอจะยอมรับมันได้หรือไง ว่าคือ ‘เฟรดริก บลูม’ คนนั้นของเธอ ” ดวงตาสีฟ้าของไอเซอร์จ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอหยั่งเชิงท้าทาย “ คนคนนั้นเข้ามาหลอกใช้เธอ เพื่อทำลาย เกรออน ไม่รู้ตัวสินะ ”

“ หึ . . งั้นเหรอ (?) เซเรน่า เธอคิดว่าเธอรู้จัก เฟรดริกคนนั้นมากแค่ไหนกันล่ะ ” ดวงตาสีฟ้าของไอเซอร์จ้องเธอดวงแววตาแบบเดิมไม่เปลี่ยนพลางแสยะยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย “ ว่าไง . . .รู้อะไรเกี่ยวกับเด็กคนนั้นบ้างล่ะ (?) เจ้าหญิงน้อย ”

“ เริ่มไม่ไว้ใจ . . . (?) แล้วทำไมถึงยังไปยุ่งกับคนคนนั้นอยู่ดี . . . ” ไอเซอร์ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาพลางหัวเราะออกมาเบาๆจากลำคอ . . . ถึงเธอจะพูดแบบนั้นแต่ก็ยังไปยุ่งกับคนคนนั้ยอยู่ดีนี่ “ ช่างเถอะ . . ไปพักผ่อนได้แล้ว ฉันจะออกไปข้างนอก ส่วนเธออยู่ที่นี่ไปก่อน ”

“ .. หึ ” เขาไม่ปริปากเอ่ยอะไรพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ... คนที่พยายามปกป้องเธอมาโดยตลอดนั่นมันคือเขาต่างหาก แม้ว่าจะถูกรังเกียจเพราะเขาเป็นคนของตระกูล ‘ เกรออน ’ ที่เขาก็ไม่คิดจะว่าอะไรไม่เคยคิดจะทำร้ายอะไรเธอเลยสักครั้ง “ เธอต่างหากที่ควรกลับเข้าห้องไป . . เซเรน่า ”

“ . . . ” เขาหรี่ตาลงอย่างอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักที่มักจะโดนเธอเข้าใจผิดแบบนั้นตลอด ถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เราทั้งคู่จะคุยกันดีๆสักครั้งได้เหรอ แต่นั่นก็อาจจะเป็นเพราะเขายอมเฉยชากับมันด้วย “ จะคิดยังไงนั่นมันก็เรื่องของเธอ . . . เธอนี่มันเก่งแต่เรื่องชวนทะเลาะสินะ ”

“ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ฉัน ” เขาเอ่ยคำลางหรี่ตาลงแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตอบเธอออกไป ไม่ใช่ว่าไอเซอร์ไม่อยากคุยดีๆกับเธอแต่เพราะเธอเองก็ไม่เชื่อใจอะไรในตัวเขาเลยจะให้คุยดีๆด้วยยังไงล่ะ . . . “ . . ฉันยังไม่ได้บอกเลย . . . รู้ได้ยังไง (?) แต่ก็เก่งดีนี่ที่รู้ ”

“ อะไรของเธออีกล่ะ . . ” เขาหันไปมองเธอที่ทำท่าทางเหมือนจะกลุ่มแล้วเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว . . .

“ . . . ” เขายกมือขึ้นทาบปากของตัวเองที่มันยิ้มอยู่ก่อนที่รอยยิ้มนั่นมันจะหาไปแล้วลุกขึ้นจากโซฟาตัวนั้น “ ก็แค่รู้สึกสนใจเธอขึ้นมาน่ะ . . . ” เขาพึมพำออกมาเบาๆแต่ก็หวังว่าเธอจะได้ยิน แล้วก็อยากเห็นปฏิกิริยาของเธอเหลือเกิน “ ฉันไปแหละ ”

“ . . . ” เขาเหลือบมองเล็กน้อยอย่างสงสัยว่าเป็นห่วงเขาเหรอปกติเธอไม่เคยพูดแบบนี้นี่นะ . . . “ แล้วใครบอกว่าฉันจะกลับมาเร็ว . . . อาจจะอยู่จนเช้า ”

“ . . . เธอไม่อยากเห็นหน้าฉันไม่ใช่รึไง ฉันจะออกไปดื่มเหล้าจนถึงเช้า ก็ไม่จำเป็นจะต้องมาสนใจ ” “ ไปกันได้แล้ว . . ราอูล ” เขาเอ่ยพลางกระชับเสื้อคลุมของตัวเองแล้วเดินหนีเธอออกมาจากห้องโถงเพื่อมุ่งหน้าเดินไปที่รถ

“ ถ้าไม่คิดจะสนใจก็อย่ามาขวางฉัน . . ” เขาเอ่ยตอบก่อนจะคว้ามือของเลขาส่วนตัวแล้วรีบเดินหนีเธอออกมาโดยไม่ได้สนใจว่าเธอจะห้ามหรือไม่ . . . “ ไปเถอะ ราอูล ”