Zararsızlığı akılsızlığından değil de ilkelerinden kaynaklanan insanlara bayılıyorum.

Tüm perdeleri ve başta davlumbaz ışığı olmak üzere evdeki tüm minik sarı ışıkları açıp kanepede pinekleme havası var tam da. Pazar günleri yağmur yağınca mutluluktan deliriyorum.

Fotoğraftaki Adana otogarı yalnız. Tövbelerinizi alayım.

Parfümün ismine kanıp kör alım yaptım, bahur gibi kokuyorum şu an.

Yalnızlık aslında güzel, konforlu. Ama salondaki kanepede, yorgunluktan baş aşağıda ayaklar yukarıda sızıp dilin handiyse boğazına kaçmış şekilde sabaha karşı uyanınca, biraz örseleyebiliyor.

Birine haddini bildirdiğimde sonradan çok üzülüyorum. Bunu yapmadığımda da içime dert oluyor o sınır ihlâli. Hem duygusal hem de prensip sahibi olmayın, deliriverirsiniz böyle maazallah.

Çiçek açan portakal ağaçlarına burnumu soka soka astımımı hortlatmayı başardım.

Yerli bir marka ne kadar skinfluencer varsa anlaşmış; her ürünün içeriğini didik didik edenleri, sözde güvenilir olanları bile iki gündür içinde ethylhexyl methoxycinnamate olan yeşil krem övüyor.

Hayvansever sakinleri olan bir semtte yaşadığım için kendimi güvende hissediyorum.

Yıkılsanız, dağılsanız sempati duyarlar. Siz acınızı sırtlayıp yola devam edince hırslanıyorlar.

Dengesiz hava şak diye açınca, dün gece retinol kullanmış olmam hasebiyle, stick güneş kremi ile yüzüme apar topar sıva çektim. Ve park etmiş arabanın içindeki yakışıklının şoke olmuş ifadesi ile karşılaştım. Yüzüme deodorant sürdüğümü sandı muhtemelen, kültürsüz yakışıklı.

Doğada yürüyüş ve masaj yaptırmak. Ama siz yine de profesyonel destek alın çünkü yaşadıklarınız nefes borunuzu tıkamaya devam edecek.

Primitif zihniyetin nerede ve ne zaman karşınıza çıkacağı belli olmuyor.

Bacıyan-ı Rum’un çağdaş bir versiyonu gibi işleyen kadın arkadaş grubumdan razıyım.

Yorulmaya, pes etmeye hakkım olmadığına vaktiyle kim inandırmış beni, bilmiyorum.

Yahu ben eskiden laf anlatacağım insanlar hususunda daha seçiciydim, ne oldu bana böyle.

Dizilerde, filmlerde realiteden kopuk, grisiz, yüzde yüz, mutlak kötüler vardır ya… Son iki senedir bu tür insanlarla boğuşuyorum.

Tamamen İngilizce olan cümleleri, yeni nesil Türkçe-İngilizce karışık cümlelerden daha kolay anlıyorum. Yaşlılık alameti.

Yuvarlak hatlı, tombul yanaklı ve bembeyaz yüzümü kendilerine mi benzetiyorlar, zararsız mı buluyorlar bilmiyorum ama bebekler bana bayılır. Ortalama 1,5-2 yaş civarında bana rağbet azalmaya başlıyor.

Baba olmak da çok kıymetli bir şey ama bir kesim için fazlaca zahmetli olacağından mütemadiyen “en ebeveyn sensin” diye anneleri gazlıyoruz.