حتی شب یلدائم پلاسیم اینجا، واقعا خاک عالم تو سرمون

حالا شماها از شل دست دادن بدتون میاد، من یجوری دست میدم طرف تا سه روز میره دستشویی نمیتونه کونشو بشوره

دلم پیامک ریسکی میخواد، از اونایی که تهش تو کونم عروسی شه

این سایه زدن دخترام مثل آرایشگاه رفتن ما مردا میمونه، نه ما مال اونا رو میبینیم و میفهمیم نه اونا مال ما رو

میتونم تا دو ماه توییت نکنم و فقط توییتای شما رو بخونم، انقدر که خوب توییت میکنید

بیایید همدیگه رو بلاک آنبلاک کنیم، من لیاقت خوندن توییتای شما رو ندارم

از نشانه‌های بلوغ غذای نونی دوست نداشتنه، که متاسفانه شما از نداشتنش رنج میبرید

آیا کسی رو‌ داری که وقتی غم تو بندبند قفسه‌ی سینه و قلبت نفوذ کرده بیاد و دو دستی تو رو از لای اون کثافت و چاه غم و باتلاق دلتنگی نجاتت بده؟ اگه نه توئم بیا باهم بریم خودمونو از بالای پل پرت کنیم پایین، اگرم جراتشو نداری خودم هلت میدم پایین

قبلا حداقل یه نیم‌ساعتی حوصله‌ی آدما رو داشتم و میتونستم باهاشون نشست برخاست کنم، الان نه تنها اعصابم تخمیه و از توانم خارجه بلکه بخوان نزدیکم شن با کاتانا از وسط دونصفشون میکنم

اوضاع مملکت همینجوری کیری هست اعصابمون از قیمت طلا و دلار خرده این بابای مام وقت گیر آورده داره کلیپای اینستا رو با صدای بلند گوش میده، تو جنگ ایران و عراق اگه شرکت کرده بودم و اسیر این کسکشا میشدم کمتر اذیت میشدم تا اینکه گیر این مرد بیفتم

نمیخوام ناامیدتون کنم ولی من تمام راه‌های خوشحال شدن رو تو این مملکت امتحان کردم، با وجود اونی که مدنظر هممونه ته همش حقارت و بدبختی و افسردگیه

دیدین فردای ایران آزاد هر کسی سهم‌خواهی میکنه و یه خواسته یا مطالبه‌ای داره؟ من به شخصه هیچ سهم و طلب و درخواستی ندارم، فقط جان مادرتون زودتر بگین تکلیف ما با سرمافنا چیه؟ قراره بسوزونیمشون یا چالشون کنیم تو خاک و ‌سنگ‌ریزه واسه سنگسار؟

شدم مثل تخمه ژاپنی تو آجیل، مثل هویج تو ترشی، مثل خرمالو تو ظرف میوه، مثل رنگ سفید تو جعبه مدادرنگی، مثل هر چیزی که هست ولی انگار نیست

چه کار کوچیکی هست که اگه انجامش بدین حالتون خوب میشه؟ توروخدا بگین مام انجامش بدیم شاید یه اپسیلون حال دلمون خوب شد

آقا ما 400 قسمت تام و جری دیدیم آخرشم ندیدیم این جری تسلیم شه، مادورو ببین تو چی بودی که حتی از جری هم کمتری، آخه تو نیم‌ساعت گوزو؟

پیش خودم میگم چقدر غصه بخورم واسه عزیزایی که از پیشمون رفتن، بهش فکر میکنم سراسر غم میشم، تو خودم فرو میرم و بغض کل وجودمو میگیره، ولی میگم نه،حداقل الان نه، الان وقتش نیست، کارای خیلی مهمتری هست که عین تکلیف رو گردنمه، پامیشم و غصه رو میذارم کنج ایون تا به وقتش برم و بهش سر بزنم

یه چند صباحی به کسی اعتماد نکنید و دل نبندید شاید کمتر از حرومزادگی این سلبریتیا و بازیگرا و بتای مادرجنده‌ای که واسه خودتون ساختین متعجب شین راستی سلام

خوشبحالتون هیچوقت اون آدم سابق نمیشید ولی میتونید اداشو دربیارید، ما دیگه حتی اداشم نمیتونیم دربیاریم

هر توییتی میخوام بکنم برمیگردم یه دور از نو میخونمش میبینم سراسر ناامیدی و حس منفی و حال بده، همون بهتر دهنمو ببندم، لال شم، توییت نکنم و کلا هیچی نگم