یکشنبه با نگاهی بر نظام فالوسی لکان و La mère abjecte نزد کریستوا، به مانیفست سیزو خواهم پرداخت و تمام این‌ها ادای دِینی‌‌ است نخست به خودم، و سپس به دیگر زنانی که معتقدند "نوشتن" تنها راه ماست. به امید دیدار

نشست با "صفر" مخاطب به اتمام رسید.

دیروز چیزی برای بار چندم توی صورت من تف شد. زنان امروز ما از مطالبه‌گری و مبارزه فقط اکلیل‌ریدن و "زیبا و جسور"گفتن‌های دوزاری به یکدیگر را یادگرفته‌اند. این‌که شما فکر کنید مبارزه‌ و همبستگی با محوریت اندیشه و پیش‌روی و دور از تقلید اتفاق بیفتد، خیر.

نقش ادبیات را در سرنگونی استبداد دست‌کم نگیرید. بنویسید -با ایهام، استعاره، اشاره- و با نوشتن اعتراض کنید. این نقل‌قول از اسماعیل کاداره به‌یادتان باشد: «نویسنده، بطور طبیعی دشمن دیکتاتوری‌ست. حکومت استبدادی و ادبیات، تنها به‌شکل دو هیولا که گلوی یکدیگر را گرفته‌اند میتوانند ۱/۲

"کسانی که از میادین ویرانی بازمی‌گردد، فقیرتر از آنند که از تجاربشان روایت کنند." والتر بنیامین

امروز سرکلاس داشتیم‌ ویدئوی پارلمان اروپا رو می‌دیدیم که شاگردم بی‌هوا گفت: دستتون رو ماشه باشه، روی دقیقه‌ی فلان استاپ کنید. مشخصا منظورش موس بود.