یعنی این روزایی که داره انقدر مزخرف و تکراری میگذره واگعیه؟ من فکر میکردم کیکه.

درسته من زورم به هیکلت نمیرسه، ولی به اعصاب و روانت که میرسه.

چقدر بهم حال نمیده؛ زندگی، درس، دانشگاه، روزا، شبا، آدمای جدید و قدیم، گیم، آهنگای مورد علاقم، غذاهای مورد علاقم، فعالیت های مورد علاقم، غیبت کردن، تولدم، مناسبت های مختلف، پاساژ گردی، فیلم و سریال، شبکه های اجتماعی، سفر. هیچی حال نمیده، همه چیز تکراری و خسته کننده و غمگینه. -ن

متاسفم که شبایی که حالمون خوب بود بیشتر حرف نزدیم؛ فکر میکردم بازم قراره حرف بزنیم.

ببخشید بابت حرفایی که وقتی پینگم بد بود زدم.

حقوق گرفتم؛ ممنونم از بیانسه عزیزم. به نظرم حقوق من حق ایشون بود.

این حسی که حس میکنم آدم مورد علاقم منو تو حریم خصوصیش راه نمیده، از روزمره‌ش نمیگه، من آدم مورد علاقه‌ش نیستم، آهنگاشو برام نمیفرسته، آهنگایی که میفرستمو گوش نمیده، کارایی که دوست دارمو دیگه انجام نمیده؛ قلبمو مچاله میکنه.

خیلی سگ هستید، نمی‌شود برایتان میو کرد.

من خوشحالم که وسط این همه نرسیدن، اعصاب خوردی، ازار و اذیت های روانی، اضطراب اجتماعی، بی حوصلگی و کسلی و غم، بی اعتمادی و تنهایی؛ تورو دارم.

شاید چون “طلسم جذب ثروت” رو کامنت نکردم تا زیر ۵ ثانیه برام دایرکتش کنه، ثروتی ندارم. شاید چون اون پست رو توی واتساپ برای ۱۵ نفر نفرستادم، بد شانسی میارم. شاید چون “پکیج ادمینی” رو نخریدم، درامد ندارم. شاید چون تو “دوره‌های ترید” شرکت نکردم، پیشرفت نکردم. ای بابا، ای بابا.

بزرگسالی اینجوریه که دیگه فرصتی برای تو تختت موندن و ابراز ناراحتیت و گریه کردن نداری؛ چون باید بری سرکار، باید بری دانشگاه، باید ظرفارو بشوری، لباساتو بشوری، خونه رو تمیز کنی، خریدای خونه رو انجام بدی، آشغالارو ببری سر کوچه، قبضارو پرداخت کنی، قرض و بدهیاتو صاف کنی و ادامه بدی.

امیدوارم اون اشک‌هایی که تو ۱۴۰۳ ریختی باعث سبز شدن و شکوفا شدن آرزوهات تو ۱۴۰۴ بشه.

من کربن نیستم که تحت فشار الماس شم، من حساسم یهو میشینم تا 6 صبح گریه میکنم.

بله من خارج زندگی میکنم؛ خارج از حیطه‌ی سلامت روان.

از لحاظ روحی روانی ویرانم، چون made in ایرانم.

قلب برای شکستنه دیگه. خاطرتو مکدر نکن.

فواید دوست داشتنی نبودن:

عزیزم من دامپزشکی نخوندم، نمیدونم دردت چیه.