e baya iyiymis bu dizi. ayni anda hem durgun hem de gerilim dozu yuksek ve surukleyici nasil olabilirin cevabi adeta. muhtesem Italya goruntuleriyle bezeli sinematografisi de cabasi.

Ankara'ya gelmisken bazi eski kitaplarimla da bulustum pek tabi😌

yeni kitap 📖 ☕️🍂

Yalniz oldugunuzu zannettiginiz bir duygunun baskasinca tarif edildigini gormenin heyecani ve mutlulugu hicbir seye benzemez diyor Nermin Yildirim bir programda. Iste bu heyecani yasama, kendimize rastlama ihtimali bile okumaya deger ve yeter bir sebep.

'cay demliyim mi' teklifini asla geri ceviremem, canim istemese de hayir demem. cunku bu soru hersey iyi, guzeliz. hallolmayacak bir sorun yok demenin bir baska sekli gibidir adeta. icimi ferahlatir.

Hayranı olduğum bir kitabı iki kez okumayı; üzerinde düşünüp, derinleşmeyi, merak ettiğim bir konunun izini süren kitabı bulmayı ya da bir yazarın peşinden gitmeyi, yılda bin kitap okuma hedefinden daha kiymetli buluyorum. Benim için kitap okumak biraz da böyle bir şey.

Spy ve Fauda'yi izlemistim, netflix'in aklimda kalan ender yapimlarindan. ikisi de cok iyiydi bence 👌

martin 6'si, Ankara, yeni basladigim Andre Gide kitabi.

35 yasinda istedigin, severek yapacagini kesfettigin birsey 18 yasinda mecburi ve zorunlu bir eylemden daha gercek. yani hayatta hicbir sey icin gec degil, zamani simdiymis diyerek baslayabilirsiniz herseye. bunu yeni yeni anliyor ve icsellestiriyorum.

Ankara'yi nasil ozlemisim ya. Kizilay'a bile gitmek istiyorum su an. boyle buyuk sehir olup da kesmekesten uzak olmasi, kalabaliklarin uzerinize gelmedigi canim şehir. canim.

bir insanın çocukken çağın havasından kaptığı şeyler içine işler ve bir daha çıkmaz, diyordu 'dünün dünyasi' kitabinda Zweig. Sanırım icimde bir yerlerde 90’lar nostaljisinden çıkamayışımın açıklamalarindan biri bu.

Bir kitap önerisi bırakayım: Dünün Dünyası. Öğreticiliği, akıcı üslubu ve ilginç detaylarıyla gerçekten ufuk açıcı, şahane bir kitap. Okuyalı yıllar oldu ama en kısa zamanda yeniden okumak istiyorum.

İçindeyken bazen monotonluk diye şikayet ettiğimiz sıradan bir günün rutinleri ve küçük ritüelleri… Sonradan fark ediyoruz ki aslında başka hiçbir şeye ihtiyacımız yokmuş. Meğer hepsi ne kadar kıymetliymiş.

yurt disinda cafede pubda filan tek başına oturmuş kitabını okuyan insanlara kimsenin uzaylı görmüş gibi bakmaması.

Sabah kahvesinin keyfini çıkarabileceğin kadar acelesiz, bir yere yetisme telasinin olmadigi bir güne uyanma mutlulugu.

kahve siparislerinde duydugum sonu bitmeyen istekler silsilesi ve her kelimeden sonra 'istiyorum' vurgusu yapan insanlar...bunun gerisinde bir duygunun disavurumunun psikolojide bir aciklamasi vardir bence ( americano siparisimi vermek icin sirada beklerken bazi düşünceler)

ben de bugun bu kitaba bașladim.

insan bazen de kendi kendine of düşündüğün uğraştığın şeye bak amann diyip kendine gelmeli.

bir alttaki tiviti fotografin basligi sandim