หลังจากดู Long Live Love จบชอบคำนึงของนางเอกมากที่บอกว่า "ขอโทษนะ เเต่ฉันไม่มีเเรงที่จะรักใครอีกเเล้ว" เป็นคำพูดสั้นๆเเต่อธิบายความเจ็บปวดได้มากมาย ว่าสุดท้ายเเล้วเธอเจ็บจนไม่อยากจะพยายามกับใครเเล้วนอกจากกลับมารักตัวเอง

แชร์ไว้เตือนตัวเอง — ถ้าอารมณ์ไม่ดีคืออย่าพึ่งพูดอะไร — ถ้าหงุดหงิดให้เดินออกมาจากตรงนั้น — ถ้าโมโหให้สูดหายใจเข้าลึก ๆ เป็นจังวะแล้วค่อย ๆ คิด — ถ้าเศร้าให้ระบายออกมา อาจจะเขียนโน้ตหรือคุยกับใครสักคนก็ได้ — ถ้ารู้สึกเบื่อให้ออกไปเจอผู้คน เจอธรรมชาติ

คนที่พร้อม deep talk เมื่อความสัมพันธ์เกิดมีปัญหาหรือติดขัด หรือแค่เพราะอีกคนรู้สึกไม่สบายใจ พร้อมรับฟังและอธิบาย เพราะส่วนตัวเชื่อว่า การสื่อสารระหว่างคนสองคนเป็นสิ่งสำคัญมากๆ

การซัพพอร์ตที่ดี ไม่ใช่การหาทุกอย่างมาให้ หรือซื้อของดีๆมาให้ แต่มันคือการซัพพอร์ตความรู้สึก ซัพพอร์ตความเข้าใจ และซัพพอร์ตทัศนคติกันและกันให้มันดีขึ้น

การที่เขาปล่อยเราไว้แบบนี้มันก็ชัดเจนมากพออยู่แล้ว จะไปหาคำตอบอะไรกับเขา

ชอบอะไรที่เป็น Private but not secret มาก ไม่ว่าจะกับเรื่องอะไร เพราะเรื่องบางเรื่องเราไม่ได้อยากให้คนอื่นมารับรู้ขนาดนั้นและรู้สึกว่าคนอื่นรู้ไปก็แค่นั้น แต่ถ้ามาถามก็สามารถบอกได้เพราะถ้ามาถามกันได้ก็น่าจะรู้จักกับเราระดับนึงและเราสะดวกใจจะตอบ แต่ถ้าไม่รู้จักกันก็ไม่ต้องรู้หรอก

ที่เคยบอกว่าอยากรวย คืออยากมีเงินเยอะมากพอที่จะซื้อความสุขให้ตัวเองและคนที่รักได้ พากันไปกินของอร่อยๆ ได้ไปเที่ยวในที่ที่อยากไป ใช้จ่ายได้แบบไม่ต้องมาคิดมากว่าสิ้นเดือนจะช็อตไหม ขอแค่นั้นเลย

การมีเขามันดีมากจริง ๆ ไม่ต้องการอะไรเลย แค่อยากมีเขาอยู่ด้วยกันแบบนี้นาน ๆ

การไม่ป่วย ร่างกายแข็งแรง หัวใจแข็งแรง เป็นอะไรที่โชคดีมากๆ แบบสุดท้ายตอนป่วยมันมีแค่เราที่ผ่านมันไปด้วยตัวเอง เป็นช่วงเวลาที่คิดตลอดว่าหายป่วยจะตั้งใจดูแลตัวเองจริงๆนะ

มีเขาอยู่ด้วยแล้วอุ่นใจ

ชอบความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างพยายามเข้าหากันอะ ถึงจะไม่มีเวลาก็ตาม แต่อย่างน้อยก็บอกกันก่อน จะทำอะไร อยู่ที่ไหนก็บอกกันก่อนงี้ คือมันเป็นความสบายใจอีกอย่างนึงเพื่อรักษาความสัมพันธ์นะมึง

หวังว่าตัวเองจะมีเวอร์ชั่นที่ดีขึ้นในทุกๆปี

ถ้าอยากรู้ว่าอะไรเหมาะกับเรา ให้ลองห่างกันดู ห่างเพื่อให้ความรู้สึกชัดเจน ห่างเพื่อให้รู้ใจตัวเอง แต่ถ้าต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองได้ดี โดยที่ไม่จำเป็นต้องมีอีกคนก็ได้ ก็แสดงว่าแยกกันอยู่แบบนี้ดีแล้ว

ลองมี positive relationship สักครั้ง และจะเข้าใจว่า การถูกรัก เข้าใจ และยอมรับในตัวตนของเราจริงๆเป็นยังไง ความสัมพันธ์ที่พร้อมเปิดใจคุยกัน อยู่ด้วยแล้วสบายใจ สงบใจ ไม่มีเรื่องให้คิดมาก หรือเดาใจกันให้ปวดหัว ยิ้มได้ในทุกวัน แม้ในวันที่เหนื่อย ทำให้ bad day กลายเป็นวันที่ดีได้

จะเป็นคนที่น่ารักมากขึ้น ดูเป็นคนสบายๆ ไม่งอแงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียวก็ต่อเมื่อเราเลิกสนใจอะ เพราะงั้นถ้าวันนึงเลิกถาม เลิกสนใจ หรือไม่งอแงด้วยแล้วคือวันนั้นใจมันไม่เอาละ ไม่ได้ชอบ ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ

ทุกวันนี้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็ยังเขิน

พออยู่กับคนที่เห็นคุณค่าในตัวเรา แล้วรู้สึกว่าตัวเราเองมีข้อดีเยอะจัง แม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆที่เราไม่เคยใส่ใจ ก็ยังโดนชม เข้าใจคำว่าอยู่ในสภาพแวดล้อม หรืออยู่กับคนที่ไม่ toxic แล้วชีวิตจะดีขึ้นเลยอ้ะ

เหมือนเลือกเยอะ แต่แค่ต้องการคนที่พร้อมจะเข้าใจและปรับเข้าหากัน มันถึงหายาก บางคนบอกว่าชอบเรามากแทบตาย สุดท้ายก็ไม่พร้อมจะปรับตัวเข้าหากันและกัน เหมือนแค่ชอบเราในแบบที่สร้างขึ้นมาในหัวเท่านั้น ไม่ใช่ในแบบที่เราเป็น that’s the reason love is hard with the wrong person

ตั้งแต่ท้องก็ร้องไห้บ่อย แต่แฟนก็ไม่เคยทำตัวหงุดหงิดใส่ ยังคอยโอ๋เหมือนเดิม