‹ มอริอาร์ตี้ (?) › เลิกคิ้วมองชายตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะบ่นพึมพำออกมาด้วย ‹ ไม่ว่าจะคนไหนนายก็เป็นคน…คนเดียวกันไม่ใช่หรือไง › ‹ อีกอย่าง ไม่สนิทสักหน่อย … ›

ผู้กล้า ? … แม้ตัวเขาจะรู้สึกแปลกที่ได้ยินคำนั้น แต่ก็ช่างมันเถอะอาจจะไม่ได้หมายถึงเขาก็ได้ ‹ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ … ฉันไม่ใช่ผู้กล้าอ่ะไรหรอก ฉันก็เป็นก็แค่นักสืบธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ›

คนตรงหน้าคือหนึ่งในวีรชนสินะ … เขายกมือขึ้นมาแตะปลายคางแล้วจ้องมองอีกคนอย่างเพ่งพินิจ ‹ อ่า … ขอบคุณสำหรับการต้อนรับแล้วกัน ›

‹ ช่างเถอะ … › ‹ ไม่ว่านายจะคิดยังไงหรือใช่คนเดียวันหรือไม่ … ไม่ว่าจะมีนายอีกสักกี่คนแต่นั่นมันก็ดีสำหรับฉัน › ‹ … เพราะฉันตั้งใจที่จะตายด้วยฝีมือของนาย ›

ในมือของเขาถือหนังสืออยู่ดวงตาสีคราม คู่งามก็จ้องมองไปที่หนังสือ และในปากก็คาบกระบอกไปป์เอาไว้ ฟู่ว์ … ควันสีขาวของ ไปป์ ถูกพ่นออกมาจากปากของเขา … พลางหยิบกระบอกไปป์ออกมา พลันละสายตาจากหนังสือ วันนี้สงบเงียบดี … แต่เงียบสงบแบบนี้ออกไปหาชาดื่มเพื่อผ่อนคลายสักหน่อยดีไหมนะ

เฮ้อ … เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไหนจะต้องตามสืบเรื่องของมอริอาร์ตี้อีก ได้ดื่มชาอุ่นๆสักแก้วเพื่อผ่อนคลายก็ยังดีเมื่อคิดอย่างนั้นก็ลุกขึ้นไปชงชาที่ตนเองชอบดื่มอยู่เป็นประจำ พลางหยิบกระบอกไปป์ขึ้นมาสูบ ฆ่าเวลาด้วย ก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมาจากปาก ฟู่ว์ …

‹ เฮ้อ … › ‹ คราวหลังไม่ต้องเรียกเจ้าบ้านั่นมาก็ได้ … ›

‹ … › ขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์เล็กน้อยเมื่อเห็น มอริอาร์ตี้ ผู้ที่แทบจะเป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาด้วยความไม่ชอบใจ ‹ ฉันอุตส่าห์วางใจ … คิดว่าจะไม่ได้เจอนายแล้ว › ‹ แต่นั่นก็ดีที่นายยอมโผล่ออกมาสักที … มันถึงเวลาที่เราควรจะตายไปด้วยกันแล้ว มอริอาร์ตี้ อย่างที่มันควรจะเป็น… ›

‹ รอดู (?) … เฮ้อ ! หรือนายอยากจะตายไปอีกคน ›

‹ เฮ้อ … เอามาสเตอร์มาอ้างได้ตลอดเลยนะนายน่ะ › ‹ ฉันเนี่ยนะวัยหนุ่มที่มาพร้อมกับใบหน้าหล่อเหลา (?) … ฉันอายุก็ตั้งเยอะแล้ว บอกมาสิว่าทำไมฉันจะพูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้ ในนิยายที่ฉันเคยไปค้นเจอและหยิบมาอ่านมันก็ระบุเอาไว้ชัดเจนเชียวนะ มอริอาร์ตี้ ›

ดึกขนาดนี้แล้วแต่ตัวเขาก็ยังไม่นอนหรอก … เขาลุกขึ้นแล้วไปหยิบหนังสือจากชั้นวางพร้อมกับถือหนังสือกับมานั่งลงที่เดิม ก่อนจะเปิดมันขึ้นมา ดวงตาสีครามบรรจงไล่อ่านตัวหนังสือนั้น พลันหยิบแก้วชาอุ่นที่ตัวเขาจัดเตรียมเอาไว้ขึ้นมาจิบเพื่อผ่อนคลายในยามนี้ด้วย …