Tahammülüm o kadar az ki derin bir nefes alıp yoluma bakıyorum

Geride kaldılar, geride kaldı o günler

mümkünse aramız kötü kalsın

Elimden bu kadarı geliyor kusura bakmayın deyip kayıplara karışmak istiyorum

aşılmayacak engeller de var, bunu kabullenmek ve yolu değiştirmek lazım

Hayat bana bağ ne kadar yakın olursa olsun herkesin aniden değişebileceğini öğretti

ben sürekli bi seyleri basarmaya calismaktan da biktim acikcasi

Eski defterler açılmasın diye kendimle diyaloga girmiyorum

hayatta ilahi adalete inandığım kadar hiçbir şeye inanmıyorum. herkes hak ettiğini bir şekilde yaşar, istisnasız herkes.

“dışarıdan hiç yol gitmemişim gibi duruyor ama içimden üç yüz elli kilometre koştum.”

Yolların kapalıydı, zorlamadım

Ben tek başıma hallederim, güneşimi kapatmazsanız sevinirim

bana iyi gelir diye gideceğim bir yerim yok

her şeyi halledebilirim ama sevdiğim biri tarafından hayal kırıklığına uğratılınca deliresim geliyor

Elbette yaptığı yanlışı anlamayacaktı çünkü çevresi yaptığı yanlışı normalleştiren insanlarla doluydu

uzun uzun konuşulup bir sonuca varılamayan her konunun bir sonu var. o sondan bildiriyorum

hevesimi diri tut rabbim, yaşamaktan köşe bucak kaçmayayım.