«من هنوز زنده‌ام» سه روز قبل از آن‌که با تزریق او را بکشند و پیکرش را به دیواری در خیابان میر تکیه دهند، چند نفر از “برادران” به کتابفروشی‌اش رفته و از او عکس گرفته بودند. “آقای مترجم” موضوع را جدی نگرفت، چون مدت‌ها بود که پس از آخرین بازجویی‌اش در وزارت اطلاعات، نامه‌های

همکارم می‌گفت تو ایست بازرسی یه بچه ۹-٨ ساله دیده که اسلحه‌اش اندازه خودش بوده. بعد گفت فکر کردم الان اگه براش شکلک دربیام می‌تونه یه گلوله تو مغزم خالی کنه.

حالا شماهایی که با این قیمت‌های نجومی کانفیگ اینجایید و یک کلمه از قطع بودن اینترنت نمی‌نویسید، خط‌تون سفیده یا باور دارید برادران ج.ا برای امنیت‌تون اینترنت رو قطع کردن و «این کارها تو جنگ طبیعیه»؟

اینترنت آزاد برای صاحبین کسب‌وکار؟ یعنی پاساژو باز کنی ولی مشتریا پشت در بمونن

واقعا یادم نیست آخرین بار کی یوتیوب رو باز کردم. امروز داشتم فکر می‌کردم شاید بتونم اینستاگرام رو باز کنم چون نوتیفیکیشنش اومد که یکی که دوسش داشتم استوری گذاشته. اما نهایتا این کار هم نکردم. واقعا متنفرم از همه‌چیز جمهوری اسلامی.

این محوری‌ها (خصوصا اون دسته‌شون که اصرار دارن محوری نیستن) واقعا حال آدم رو بهم می‌زنن.

قیمت همه چیز دو برابر شده. فردا روز آخر ماهه و هنوز حقوق سال ۴٠۵ تعیین تکلیف نشده. وسط جنگ یهو گفتن ۶۰% افزایش (که تازه باز به ۲۵ تومن هم نمی‌رسه) ولی همونم زورشون میاد ابلاغ کنن. حقوق مستمری‌بگیرهای تامین که هیچی! حتی درصدشم اعلام نکردن. ولی گنده‌گوزی رو به حد اعلا دارن.

من مفهوم این توییت‌ها رو نمی‌فهمم. در ۹۸، ۴۰۱ و همین دی‌ماه ۴۰۴ در جریان امر سیاسی در خیابان، حکومت دکمه قطع اینترنت رو فشار داد و دسترسی ما رو به‌طور کامل قطع کرد. متوجه نمی‌شم الان جنگ چه تغییری توی رویکرد همیشگی ج.ا به‌وجود آورده؟

می‌خوام بمیرم هر بار پدرم می‌پرسه «یعنی اینترنت رو باز نمی‌کنن؟». با این قیمت‌های نجومی واقعا امکان نداره بتونم براشون VPN بخرم و اصلا بخرم؛ دو، سه گیگ اینترنت به چه درد آدم‌هایی می‌خوره که با یوتیوب و اینستاگرام سرشون رو گرم می‌کردن؟

این مرد گفت در جواب اس‌ام‌اس صبح‌ بخیر بابات، یه ایموجی گرگ براش فرستادم. و در جواب نگاه متعجب من گفت: آخه خودش برام ایموجی قارچ فرستاده بود.

«نمى‌شود آزادى را كُشت وانسان را زنده نگه داشت» در آخرين يادداشتش، که شهادتنامه‌ای است شاعرانه، بر مرگی که حکومت ِحرامیان برایش تدارک دیده بود، درست ۷ روز پیش از ربودن و کشتنش در بیابان، در فرازی تکان‌دهنده، محمد مختاری می‌نویسد: «این سرنوشت ماست تا وقتی که اینها هستند. چون تا

شده مثل واکسن کرونا. اول خبرنگارها، بعد اساتید، بعد پزشک‌ها، بعد وکلا، بعدشم لابد نظام مهندسی اقدام می‌کنه. بعدشم آموزش پرورش و نظامی‌ها و بازنشستگان کشوری و لشکری. فقط ما و ننه باباهای بی‌نوامون می‌مونیم بدون اینترنت.

تو محله (دست‌کم) ۳۰ هزار نفری ما، شب‌ها نهایتا ۲۰۰ نفر (چهره‌های اغلب ثابت) جمع می‌شن. اگر آمار این بابا درست بود، دست‌کم نباید ۳۰۰۰ نفر می‌دیدیم هر شب؟ اصلا ۳۰۰۰ نفر رو می‌گیم زیاده، ۱۰۰۰ نفر رو که باید می‌دیدیم؟

دیشب خواب دخترخاله‌ام رو دیدم که سه سال پیش با بیماری مُرد. خوشگل و خوش‌لباس با موهای هایلایت و یه آرایش خیلی جذاب. مثل همیشه‌اش. ولی تو خواب هم انگار مريض بود و از درد گریه می‌کرد.

“تنها دو دست لباس داشتند و دریایی شرافت” حکم اعدام همسرش را که دادند و برای مصادره‌ی اموال‌شان رفتند، باور نکردند که زندگی وزیر اسبق و همه‌ی دارایی دو استاد تمام ِدانشگاه تهران و زوجی چنین فرهیخته، مترجم و نویسنده، تا بدین حد مختصر باشد. این داستان ِزندگی دکتر زهرا کیا (خانلری)