من به حداقل ۱۰ سال استراحت مطلق بدون هیچ مسئولیتی،یه پلی لیست تموم نشدنی،یه کلبه ساکت تو دل جنگل و یه آدم که با تموم وجودش درکم کنه نیازمندم.

تازگیا آدما خیلی سریع دارن کنسل میشن برام.

بیا ب منم یاد بده چجوری میشه انقدر بی تفاوت بود و راحت همه چیو فراموش کرد

همش حس میکنم روزای آخر زندگیمه :)

دووم اوردن و به شب رسوندن بعضی روزها گاهی از کار معدن هم سخت تره…

سعی میکنم حواس خودم رو از خستگیم پرت کنم و در این روند هم باز خسته میشم.

ولی من هیچوقت نمیتونم به پی‌ام‌اس و درد پریودی عادت کنم,همیشه واسم اولین باره

دلم یکیو میخواد که وقتی بهش ارزش دادم همون آدم قبلی بمونه

وقتی تو آف خرید میکنم احساس پیروزی میکنم

من نمی‌دونم آدم تو چه سنی با زندگی کنار میاد, من هنوزم که هنوزه با هیچ‌چیز زندگی کنار نیومدم.

توانایی درس خوندن رو به طور کامل از دست دادم.

سرگرم زندگی‌ام اما یکهو پام به خرده‌خاطره‌ای گیر میکنه و میوفتم.

من یا کسی رو دوست ندارم یا انقدر دوسش دارم که مطمئنم هیشکی به اندازه من دوسش نداره

دلم میخواد رو بعضیا یه برچسب بزنم بنویسم اینا مال منن توروخدا از یه حدی بهشون نزدیک تر نشین

من نمیدونم چطوری درخواست کمک کنم؛ من فقط غیب میشم، و وقتی حالم خوب شد برمیگردم.

غمی که نتونی توضیحش بدی.

الان واقعا نیاز دارم تولدم باشه و سوپرایز شم🫠

آدمایی که جزئیات یادشون میمونه خیلی بگا میرن.

کاش میشد ادما رو همراه با خاطره هاشون حذف کرد

خیلی عجیبه که من تا یه اتفاق جالب تو زندگیم میفته، دقیقا توی همون لحظه اولین فکری که میاد تو ذهنم اینه که یادم باشه اینو برا تو تعریف کنم.