Dümdüz biri oldum ya yanlış yapanı affedemiyorum ve işin güzel tarafı bu huyumu sevdim. İkinci bir şans yok. Yanlış yapan bedelini öder.

Teşekkürler babam..

Zor dönemlerden geçerken etrafıma çok daha yakından bakarım. Üzülmemden bile rahatsız olan neşeli halime alışmış benciller kimler, bir nasılsın demeden işi düşünce arayanlar kimler, yargılayan bilip bilmeden arkamdan atıp tutanlar kimler. Çok yakından bakarım çok.

"O insan sizi ne kadar yorduysa, ne kadar kırdıysa, kazıdıysa bu hayattan, hep sizin yüzünüzden. Kendi hayatınızın ipini, başkalarının eline verdiğiniz zaman, o ipi nerede isterse orada koparıp, orada düğümleyebiliyor. Bunun da farkına, o ipin ucunu bulamadığınızda varıyorsunuz."

"Öyle bir noktadayım ki çok basit hatalara insan siliyorum. Hatta durduk yere hayatımdaki biri artık sırf hoşuma gitmemeye başladığı için bile hayatımdan siliyorum. İnanmazdım ama insan belli bir yaştan sonra gerçekten bu raddeye geliyormuş."

Bir zorlarım, iki zorlarım sonra bir anda çeker giderim. Dostum, sevdiğim, arkadaşım ya da ailem. Kim olursa olsun. Kimse vazgeçilmez değil.

"Küçük ya da büyük her şeyin bedelini ödüyoruz. Umarım bunca yorgunluğun, savaşın içinden çıktığımızda başardığımız her şeye gururla bakıp, iyi ki bunlar olmuş, her birine değermiş diyeceğimiz anlar yaşarız. Sadece bu hisse tutunarak dayanıyorum."

"İnsanın bir yerlere oturup olanlara sadece diş sıkması, sabır sayılmasın. Her şeye rağmen delirmemek, öyle kolay değil."

"Ben söyledikten sonra yaptıklarınızın, ben atlattıktan sonra yanımda olma çabanızın ya da kaybettikten sonra telafi etmeye çalışmanızın hiçbir önemi yok. Her şeyin zamanı vardı, siz onu çoktan kaçırdınız."

"Bana ne kadar kötülük yapılırsa yapılsın kimseye saygısızca gitmedim. Aram bozuk olsa bile birinin bana ihtiyacı olsa hiç düşünmeden giderim ama görüyorum ki saygının sevginin hatta şefkatin bile iyileştiremeyeceği insanlar var."

Sizin o zayıf noktalarından vurup nasılsa bana ihtiyaç duyar diye onca korkunun çaresizliğin içinde tek başına bıraktığınız insanlar daha güçlü ayağa kalkıp gittiler. çünkü muhtaç olunmadınız, sadece sevildiniz.

Durum ne olursa olsun söylenmemesi gereken kelimeler, kurulmaması gereken cümleler var. Ne açıklama duysan da telafi edilemeyecek düzeyde kırıcı cümleler. Bunu hassas olmakla karıştırmayın.

Nasıl da söylediğiniz ve yaptığınız bir tane bile şeyin arkasında duramadınız ama. Size sizi kandırmanız yeter, size kendinizi boş avutmalarınız yeter. Size siz yetersiniz cidden, ayran karakterliliğinizle baş edilmez.

Bir yerini çarpmışsın ama günler sonra morluğu görünce fark etmişsin çarptığını. O an acımadı ama şimdi dokununca acıyor. Gözlerinin gördüğünü, kulağının işittiğini, elinin dokunduğunu kendi içinde inkar ede ede inanmak böyle bir şey işte.

Fark ettim ki, birileri üzülmesin diye yaptığım her hareket öyle ya da böyle beni üzmüş. Ağlatmış bazen, bazen uykularımı kaçırmış. Ağzımı açıp tek kelime etmemişim ama. Olsun, geçer gider demişim ama hep bir yumru kalmış boğazımda. Hep biraz eksiklik, biraz kırgınlık kalmış.

Az önce şöyle bir söz okudum “yaprak döken ağaçların altında kalmanı asla istemem ama herkese güzken sana gül uzatan birine haksızlık etmenin pişmanlığını yaşa isterim” daha güzel anlatılamazdı.

Yeryüzünde bundan daha kaliteli bir video yoktur...