فوش‌های زیاد و بد به تابستون تلف شدم

No longer pure and that’s heart breaking

آدم‌های شب رو بیشتر دوست دارم. بیشتر می‌فهممشون. الان بیدارم و از در بالکن که بازه یکی از همسایه‌ها داره سلطان قلب‌ها گوش میده و نور اتاقش افتاده تو بالکن ما. همه جا هم ساکته و یه غم آرومی تو هوا ته‌نشین شده با پس‌زمینه موسیقی. حس می‌کنم جنس این غم مشترکه بین آدم‌های شب.دوسش دارم

پترن پلنگی من رو وارد مرحله جدیدی از زنانگی کرده و بسیار راضیم. به به.

من چند وقته آدم‌ها رو در اینستا میوت کردم و خیلی راضیم پیشنهاد میکنم.

یه مرخصی خواستیم بریم، سه هفته‌س پاره ایم. خدایا شکرت.

من فهمیدم واقعا دیگه هیچی مثل قبل نمیشه. اون خاطره‌های خوب فقط قبلا خوب بودن. اون آدم‌ها، اون خاطره‌ها، اون حس‌ها باید همونجا تو گذشته بمونه. اگر بخوای دوباره بسازیشون، دوباره حسشون کنی همون خاطره‌ و حس خوب گذشته هم نابود میشه.

دلم میخواد همه‌چیز و همه‌کس رو ول کنم و برم

همه چیز روی دوشم سنگینی میکنه. دلم میخواد یکی این بار سنگین مسئولیت‌های زیادی که نمیدونم از کجا بهم دادن یا من از کجا برشون داشتم رو از روی دوشم برداره و بگه برو پی زندگیت با خیال راحت بدون عذاب وجدان. بدون عذاب وجدان.

رفتنِ دوباره‌ی آدم‌ها از زندگی واقعی به موبایل‌ و فیس‌تایم و گوگل‌میت و دیدنشون از پشت صفحه گوشی قلبمو هزار تیکه میکنه. همه از هم دوریم.

کم بدبختی داشتیم حالا باید نگران جایگزین شدن توسط هوش مصنوعی هم باشیم.

شاید بدترین و دردناک ترین نقطه‌ای که تو بزرگسالی بهش رسیدم و هی میرسم اینه که برای هیچی هیچ ذوقی نداشته باشی. فقط روزا رو شب کنی و تکرار.

فکر میکنم یکی از ظالمانه‌ترین تجربه‌های هر آدمی، تجربه‌ی‌ کور شدن یه ذوقِ خیلی عمیقه. یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک می‌شه.

هم جای تو هم جای خودم خسته‌م

دلتنگ ادبیاتم دلتنگ روزایی که تو دنیای خودم زندگی میکردم

متاسفانه تنها کاری که وقتی کسی قلبمو میشکنه ازم برمیاد برای تلافی کردن انفالو ریموو کردن یا برداشتن ایموجی کنار اسمشونه. هیچ‌وقتم متوجه نمیشن. واقعا رقت‌انگیزه.

امروز به رئیسمون گفتم من “ته گرفتم، ته‌دیگ شدم” سریع‌ترین ترجمه burn out و به نظرم خیلی بامزه بود. And still they are wasting my creativity