من معمولن عکس‌العمل خاصی به اتفاقات نشون نمی‌دم. به رفتار آدمهایی که نادیده گرفته‌م‌ که هرگز. این هم بگم که خیلی سخت پیش میاد کسی رو نادیده بگیرم جوری که انگار اصلن وجود نداره و اگر نادیده می‌گیرم یعنی خیلی اون آدم از چشم‌ام افتاده. اما همیشه زمان یه چیزایی رو بهم نشون میده که می

شانه خالی کن که رودِ یخ به حزنِ بازتابنده‌اش شوقِ شکسته‌ای باشد به رختِ خیسِ گونه‌هات نه این و نه آن که از میانه‌ی راه جفتِ پریده به شاخ خوابِ آینه را مغشوش می‌کند!

می‌خواستم درخت بشم!

⚠️این تجربه و نشخوار ذهنی منه ممکنه برای کسی لزوما کار کرد نداشته باشه من از اون ادم های سریع نیستم، از اونایی که از اول فهمیدن چی میخوان تصمیم میگیرن و انجامش میدن. یه تصمیم ممکنه برای من سال‌ها ماه‌ها و هفته‌ها طول بکشه. ۱/

بعد از دوسال و نیم از این کار اومدم بیرون و احساسِ سبُکی می‌کنم. یه بخشی از من بود که باید زندگی‌ش می‌کردم. به دلایل مختلف مجبور بودم این مدت تو رستوران کار کنم. خیلی چیزها یاد گرفتم و خیلی سختی کشیدم ولی تموم شد. حضور بعضی از آدم‌ها باعث میشه راحت‌تر‌ و روان‌تر تصمیم بگیری. اون

حجت ازم عکس گرفته. خیلی وقت بود عکسای به این خوبی نداشتم. اینستاگرامش رو ببینید : instagram.com/hojal__?igsh=c…

تموم شد.

من‌ عاشقِ خونم‌ام. عاشقِ تمام داستان‌های خوب و بدش، رنگش، کوچیکی‌ش! مهمون‌هایی که اومدن و رفتن! تمام‌کنج‌هاش! تمام نور‌ی که بهش تابیده تا اینجا شده خونه!

همین رو می‌خواست‌م‌ از زندگی! همین کافیه!

امروز پاریس!

دوستان پاریس خوشحال می‌شم برای نمایشگاه امشب تشریف بیارید. آدرس روی عکس نوشته شده !

هیچ قفلی یکهو باز نمی‌شه، باید دلِ تغییر داشته باشی و صبر! این دری که باز شده، از صبریه که این هفت سال داشتم، از تغییر‌های کوچیکی میاد که تو زندگی دادم؛ از حضور کسی میاد که پایه‌ترین آدم روی زمینه. خوشحالم، همین!

حتی یکدونه از فیلم و عکسای «مردم معمولی» کشته شده تقلبی نبودند تا این لحظه! فیک و تقلبی و عوضی تویی که میبینی و سرتو میکنی توی گه سگ نتانیاهو تا نبینی!

اینکه این حجم از ماله کشی برای اسرائیل حیرت‌انگیزه، اما این واقعیت که ج ا کثافت چه بلایی سر این ملت آورده، این واقعیت که استیصال چه بر مغز و روح آدم میاره بیشتر معلوم میشه و دودش جایی جز تو چشم ما مردم بدبخت نمیره. در ایران مستقیم و اینجا توی غربت غیر مستقیم. لعنت به جفتتون!