با این وضعیت کمیاب شدن کیسه پلاستیکی به زودی به « عصر زنبیل» باز خواهیم گشت .

به نشان همبستگی همگی کولرهارو روشن کنیم یا زوده ؟

جانا! به خرابات آ تا لذَّتِ جان بینی جان را چِه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه... هر چه قد این آهنگ با شعر مولوی رو گوش میدم سیر نمیشم

با ریتم موزیک شاد داشتم اوج می‌گرفتم یهو انگار همه غم‌های دنیا ریخت تو دلم...

گنده‌گوزیاشو یکی دیگه میکنه شکافته شدنش سهم ما میشه .

هر جوری حساب میکنم دیگه چیزی به غیر نیروگاه و پل نمونده که قصد زدنشو داشته باشه و به بعدش هر جوری نگاه میکنم هیچ جوره توجیهی واسه فعالیت غریزه بقا نمیبینم.

حاصل اسکرول مداوم صفحه گوشی شد یه گرفتگی شدید گردن با درد و کلافگی

تا چند وقت پیش وقتی میگفتیم : هرکی هر چی داره از قدیم داره شامل زمین ، خونه ، باغ و ماشین میشد ... حالا وقتی میگیم شامل گوشی ، لپتاپ ، تبلت و حتی ایمپلنت میشه

دوباره همدیگه رو با جمله به امید دیدار بدرقه کردیم و احتمالا یه چند هفته پر از آشوب تو راه داریم.

بی‌خیال اینکه میخواد بزنه یا نزنه و فارغ از اینکه چی میخواد بشه در حال لذت بردن از این هوای دلبرانه هستم و تا میتونم ریه‌هام رو پر میکنم از این هوای اردیبهشتی

هیچیمون نشده ، دهن دشمن رو هم صاف کردیم تازه‌شم داریم نفس‌کش میطلبیم ولی اعلام کردن به خاطر آسیبهای جدی که به زیرساختهای انرژی خورده امسال با ناترازی شدید مواجیهم و قطعی‌‌ها بیشتر و شرایط سخت‌تر خواهد بود.

این زندگی اینجور نمی مونه...

بنظر هر چی بد و بیراه به این ترامپ میگن تهش میگه : فحش بچه صلواته و کاری که دوست داره رو انجام میده.

مگر چه قدر وقت داریم ؟ یک قطره‌ایم که می‌چکیم در تن کویر؛ و تمام میشویم ....

کاملن بدون شرح!!!!

پشتمون خیلی دیگه داشت باد میخورد و به زندگی مثلن عادی برمیگشتیم که همزمان جنگ و اپیدمی ویروس جدید افتاد وسط زندگیامون.

این چه مرضیه که حتی وقتی از گرما هم هلاک میشی باید به وقت خواب یه لحافی یه پتویی یا ملافه‌ای بکشی روی خودت!!!

حس میکنم وسط یه نمایش بزرگ سیاه‌بازی هستیم و همه‌مون رو ایستگاه کردن .

خودمون کم از بلاتکلیفی رنج میبریم حالا تعیین تکلیفمون با کولرم اضافه شد بهش . روشنش میکنی یخ میزنی ، خاموشش میکنی گرماپز میشی.

نشستم اسناد منتشر شده ufo رو خوندم خواب از چشمهام پرید .