بیات اصفهان لطیف... ترکیب قشنگ حزن و شعف...

من دقت کردم دیدم از سال ۹۸ به بعد یک غمِ همیشگی به روزگارم چیره شد.

یکی از فانتزیام ، برگشتن به دهه هفتاد و دیدن همه فیلمای هدیه تهرانی و فریبرز عرب نیا و پورعرب و حیایی و رادان و لیلا حاتمی و ... توی سینما های تهران و گشت زدن توی کافه ها و کتاب فروشی های اون موقع است

افسردگی بهترین تعریفش هیچ کاری نکردنه. یهو به خودت میای میبینی ماه‌ها و حتی سال‌هاست که هیچ کاری نکردی. هیچی. مطلقا هیچی

تا میام زندگیمو دگرگون کنم، پریود میشم کنسل میشه.

واقعا قلبم شکست برای اون مرد افغانستانی که ویدیوش هست می‌گه برای ویزای پاسپورتم گوشواره زنم رو فروختم.پاسپورت من ویزا داشت. پاره‌اش کردند.گوشی مرا شکستند.مرا لت و کوب کردند کاش سکوت نکنیم در مورد این رفتار فاجعه‌بار حاکمیت. ایرانی رو به مهمان‌نوازی می‌شناسن در دنیا. ما را چه شد؟

مهاجری که سی سال است در ایران است، و یا اصلاً متولد ایران است، اگر هنوز مُهر «مهاجر غیر مجاز» را بر پیشانی دارد مقصر نیست. مقصر آن سازوکاری است که از ناشهروند بودن افغانستانی‌ها نفع مالی داشت.

موتوری براش مهم نیست زنده بمونه. موتوری فقط براش مهمه رد شه.

ایران چقدر روشنفکر زرد و متناقض داره: من فمنیستم، اما فقط برای زنان ایران. من فعال حقوق بشرم، اما ضد افغان‌ها. من روشنفکرم، اما فقط تا مرزهای ایران. این همه تناقض ؟؟ بس کن ایرانی! یا واقعاً انسان باش، یا با صدای بلند بگو که سطحی، نژادپرست و بی‌سوادى

اکانت توییتری «حافظه‌ ‌تاریخی» مصداق بارز یکی از غیرتاریخی‌ترین رویکردها به گذشته است: نسبت دادن اراده‌ای غیرتاریخی از خیر و شر به افراد. در اینجا بیشتر با انجام مناسکی مذهبی طرفیم که افراد هر از چندگاهی با تسویه‌حساب با تجسمی فردی از شر، از خلوص و پاکدامنی خود مطمئن می‌شوند.چیزی

اینکه هم حس ناکافی بودن داری و فکر می کنی هیچی نشدی و هم حال نداری هیچ کاری کنی بدترین حس و حال دنیاست. یه وضعیتی که نمیتونم شرحش بدم.

وضعیت راست ایرانی یکم بیش از حد مبتذل نشده ؟

از یه سنی به بعد، همینطور که دوست‌هات رو به بهانه‌های مختلف از دست می‌دی، پیدا کردن دوست جدید تقریباً محال می‌شه و این از غم‌انگیزترین داستان‌های دنیاست.

آدم ذره ذره بی‌حوصله میشه؛ اول دیگه فیلم ندیدم بعد کتاب نخوندم بعدش دیگه کمتر بیرون رفتم و الان کمتر حوصله ارتباطاتت جدید رو دارم.

حالا ما از تهران که میریم شیراز دقیقا همینقدر تعجب میکنیم از همین‌ها... از خوش اخلاقی آدم‌ها و تفاوت زیاد با تهران دیگه اصفهان چه وضعیه که تهران در مقابلش خوبه 😐

میدونید چه شکلیه؟ شما بشینید تو خونه و تمام خونه های اطرافتون رو تا شعاع چندین کیلومتر آتیش بزنن و شما توی خونه ی در بسته ی خودتون هم محبوس باشید و نتونید نفس بکشید،وضعیت هر روز اهواز،مردم خوزستان دارن میمیرن تو دود

بی‌انگیزه و بی‌حوصله‌ام. دست و دلم به هیچ کاری نمی‌ره. به قول شاهرخ مسکوب:«هیچ کار نمی‌کنم، خستگی کارهای نکرده را در می‌کنم. شده‌ام کارشناس برجسته‌ی اتلاف وقت»

دلم امید میخواد. یه امید جمعی. یه ذوقی یه کورسوی نوری. کاش یه چیزی بشه یه نفسی بگیریم.

دیگه رسیدیم به قله دوستان، دراز بکشید و به آسمون خیره بشید.