⠀ 太陽が昇りました。。。 ⠀

⠀ คอมมานเดอร์.. เรเยส ?.. 「 ngh —— 」นายหน้ากากยักษ์ถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อพบคนคุ้นหน้า 「 คิดว่าดี ที่ได้พบคุณ 」 แค่คิดว่า ⠀

ㅤ ‍‍ ‍ ‍‍‍‍‍ ‍ ‍‍‍‍‍⭒ o̲n̲i̲ ༭‍‍ ‍ ‍‍‍‍‍ ‍ ‍‍‍‍‍ แฮมสเตอร์ยื่นจานที่มีเค้กชิ้นนึงให้กับอีกฝ่าย และส่วนที่เหลือคือของแฮมสเตอร์ 😋

⠀ เกนจิรับจานที่มีเค้กหนึ่งชิ้นมาถือไว้ก่อนแบบงงๆ 「 สำหรับอะไร? 」วันอยากจะกินของแฮมเตอร์หรือไง ⠀

⠀ * บีบแก้มแฮมสเตอร์ * ใส่เองเถอะหนูอ้วน ⠀

⠀ 「 คุณก็ด้วย 」 เขาไม่จำเป็นต้องย้ำถึงเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นหรอกว่าไหม? และเเม้เกนจิจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปแต่นิสัยแทบไม่ต่างกับตอนแบล็กวอชไม่มีผิด ⠀

⠀ 「 หากไล่อย่างกับว่าจะยอมไป 」 ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์ของเรามันยุ่งเหยิงขนาดนี้ อดีตพี่น้องที่เคยรักใคร่ตอนนี้เป็นเพียงแทบคนแปลกหน้าที่ไม่ค่อยถูกชะตา โอนินั่งลงขอบดาดฟ้าตึกอีกครั้ง 「 ข้าจะไม่เอ่ยปากชวน 」 แต่ถ้าจะนั่งก็นั่ง ⠀

⠀ ข้าไงรู้ ⠀

⠀ ดาบนั่น .. กับท่าทางขึงขังเช่นนั้น ฮ่ะ เป็นภาพที่ดีสำหรับการต้องการฟื้นคืนความทรงจำบางอย่าง 「 บางที ท่านไม่จำเป็นต้องรู้น่ะดีแล้ว 」จะคิดอย่างไรหากอีกฝ่ายเห็นน้องชายของตนมีสถาพเช่นนี้? ⠀

⠀ 「 วันอะไร? 」ไม่มีแม้แต่ในหัวของเขาด้วยซ้ำ ก็แค่วันๆนึงธรรมดามีอะไรพิเศษด้วยหรือไง 「 วันเค้กนี่ลดราคา? 」 หรือเป็นเขาที่ละเลยความสนใจเรื่องพวกนี้ไปเสียหมด ... ⠀

⠀ 「 ชุดมันสั่งทำพิเศษได้ และ ไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น 」 ไม่มีทางซะหรอก .... อย่าแม้แต่จะคาดหวังเสียให้ยาก ⠀

⠀ ยักษ์ดำชิมาดะเงยหน้ามองจันทร์ เวลานี้ก็ขึ้นค่ำของวันใหม่แล้ว 4 พฤศจิกา.. สาเกรสเลิศวางช้างแก้วหน้าประตูห้องพัก 島田 半蔵 ʸᵒᵘⁿᵍ — @0K4MIHANZO 𝐇𝐚𝐧𝐳𝐨 𝐒𝐡𝐢𝐦𝐚𝐝𝐚|| เคาะเพียงหนึ่งถึงสองครั้งก่อนร่างจะหายวับราววิญญาณ ⠀

⠀ ชิมาดะโอนิทมิฬถึงกับชะงักค้างเมื่อท่อนแขนถูกรั้งโดยใครซักคน, ก่อนใบหน้าจะค่อยหันกลับไปมองอย่างช้าๆ นัยน์ตาแดงฉานใต้หน้ากากยักษาขาวส่องประกายสี ไม่คิดเลยว่าจะมีใครรู้ตัวเข้า 「 ... 」ชิ — .. โอคามิ ⠀

⠀ ดึงแขนของตนให้ออกจากการถูกพันธนาโดยมือข้างนั้น สวมกอดรอบอกเปรยสายตามองผยองเย้อยิ่ง 「 ชุดข้าก็เห็นอยู่ว่าสีดำ, คงจะไว้วิ่งเล่นตอนกลางวันละมั้ง ? 」 อดไม่ไหวสำหรับฝีปากประชันตามคนนิสัยไม่ได้ดีนัก เก็นจิถอนลมหายใจ 「 ดูตัวเองเถอะ, เวลาหากินของหมาป่าหรือไง 」 ⠀

⠀ อีกคราที่ข้อแขนถูกรั้งไปโดยที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าตนต้องการอะไรแน่ 「 ว่าอย่างไร.. รีบพูดมาเสีย มัวอ้ำอึ้งไม่ได้ทำให้ท่านดีขึ้นหรอก ท่านพี่ 」 บางทีอาจจงใจเน้นคำสุดท้ายเสียหน่อย โอนิรอฟังที่เจ้าตัวพูดอย่างที่อีกฝ่ายเหมือนจะต้องการให้ทำมัน, ลีลาชักช้าอยู่ได้ ⠀

⠀ เก็นจิช็อคค้างใต้หน้ากากโอนิสีขาวไปแล้ว, ถึงภายนอกจะเป็นการเพียงแค่มองอย่างห่างๆเงียบๆก็ตาม ⠀

⠀ ตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้า、 ทว่ากลับสงบเฉกเช่นยามมืดค่ำ มือปลดหน้ากากของตนเองลง เผยหน้ารับลมหน่อย ในรอบวัน ⠀

⠀ อา— โลกคู่ขนานรึไงนะนั่นน่ะ? ⠀