Kendine yüklediğin sorumluluklar taşıyabileceğinden ağır olunca...

Yusuf kuyudan, kuyuya

İçimde koca bir yas var bu defa hepsi kendime

Başını eğmemekten, yalana değmemekten, sevmekten ne anlar onlar

Bana zalime zalim olmayı öğret. Ben merhametten evin yolunu bulamıyorum

Hüzünler kaldı bende Hasretin kaldı bende Sızlayan yüreğimle, sen kaldın bende Sevgiler kaldı bende Sensizlik kaldı bende Bitmeyen özleminle sen kaldın bende

Bize onca rezilliğin ardından inan hiç fark etmez gülümsemesi bıraktılar ne özrü ne çiçeği

Olan olmuş bir kere. Hiçbir neden onu olmamış sayamaz artık

Oturdum saatlerce insanların yüzündeki merhameti izledim. Yine de senin çatık kaşının yerini doldurmaz

Acımı anlamıyor musun yüzümden? Bir kez olsun duy beni sözcükler araya girmeden

Seni affetmek seni sevmekten daha büyük haksızlık olur kendime

Hiçbir zaman bu kadar kötülüğü hakedecek bir kalbim olduğuna inanmayacağım. Bunu istersen isyan say, istersen imtihanı geçmeyi başaramayan

Uzatma dünya sürgünümü benim

Her geldiğinde muhtaçmış gibi davranıp, her gittiğinde yüzüne bakmadığın sevgim mi kurtarsın seni?

insanların seninle ilgili söyledikleri gerçek değil, onlar yalnızca kendileri ile ilgili şeyler söylerler. işte bunun farkına varman senin huzurunu korur. üzülsen de alınma, onların savaşı kendileriyle. sen de bu savaşa aracı değilsin. sonuç olarak takılma, hiçbiri gerçek değil.

Artık bir önemi yok balkonda otururken fark ettim

Dara düşünce verdiğin her sözden, mutlu olunca vazgeçtin

Dünyada mutluluk; Allah’ın dünyasında, Allah ile olmaktır

Bir kabulleniş, kırk kemiğimi kırdı

Biz Allah’a bile rezil olana kadar çabaladık