من دیگه به روان درمانی نیاز ندارم درواقع علم روان درمانی برای رشد بهتر به من نیاز داره

یعنی من شاشیدم تو این زندگی‌ای که آتش‌بس از بمب اتم ترسناک‌تره.

یه ایران کله‌ش کیریه.

mood

از تیمم شانس نیوردیم خدا

رابطه بارسا و یوسی‌ال دقیقا رابطه‌ی جوان ایرانی و آخونده.

روان انسان می‌تونه رنج‌های عظیمی رو تحمل‌کنه،اما چیزی که اون رو از پا در میاره، چرخه‌ی تکرار‌شونده‌ی « امیدهای واهی و ناامیدی‌های پی در پی» هست.

سر کلاس ایتالیایی نشستم و هیچی نمیفهمم :((

بدی مهاجرت من پیداکردن دوست هاییه ک سنشون ۶-۷ سال ازم کمتره و واقعا دارم از بچه بازیاشون گاییده میشم 🧘🏻‍♀️

تنها سریالی که باید از حافظه‌ی آدم پاک بشه تا دوباره ببینیش، Fleabag عه.

من با نشدن مشکلی ندارم. با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکرِ شدن مشکل دارم.

فکرکنم تاوان من این بوده باشه که هیچوقت معنی رابطه خوب و آدم و پارتنر خوب رو نفهمم :)

یاد این جمله از برادران کارامازوفِ داستایفسکی افتادم: کسی چه می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟

اومدم تو باشگاه، لباس عوض کردم ولی توان ندارم ورزش کنم.

یه جور میگید سعی کنید تنها نمونید انگار کاری هم میشه کرد. چیکار کنم؟ برم سافت ۹۸ زید دانلود کنم؟

بابا چقدر آدمای اینجا کسشعرن.

اینکه نمیتونم برینم به اینا فرسوده‌ام میکنه. چقدر کسشعر و سطحین.

چه تیم خوفی شده این پاریس