เหมือนต้องมนต์ขลัง ภวังค์รักเต็มล้นทรวง

สุริยา จันทรา และดวงดารา

ได้พบสบตา ราวกับว่าบุปผาได้บานกลางใจ

กลิ่นดอกไม้หอมเย้ายวน ชวนให้ใจยังใฝ่หา

ชาติก่อนไม่สร้างบุญ ชาตินี้จึงทุกข์ทน ชาตินี้หากพลาดไป ชาติหน้าคงยากเจอ

ลมบูรพาร้าวรานด้วยผีผาล่องบรรเลง เสียงร่ำพัดกาลที่ร่วงแผ่อดีตในห้วงฝัน

โอ้อกเอ๋ย เจ้าเอ๋ยเจ้ากรรม

และคงเหลือเพียงแค่ภาวนา กับดาวบนฟ้าที่แสนงดงาม

ยามสายลมที่ลอยล่องมา นำพาหัวใจฉันลอยล่องไป

อยู่ตรงนั้นไม่ห่างกันไกล ดั่งฝันที่รอชั่วกาล

ขวัญเอ๋ยขวัญมา เจ้าอยู่แห่งใดจึงไม่เห็นมา ขวัญเอ๋ยขวัญมา ใจข้าอยู่ไหนไยเล่าไม่มา

วอนสายลมเจ้านั้นช่วยพัดเธอกลับมา

ยามนภาครึ้มไปใกล้ค่ำ ยินเสียงร่ำคำบอก เจ้าช่อไม้ดอกเอ๋ย เจ้าดอกขจร

กลิ่นดอกไม้จะหอมติดมือผู้ให้เสมอ และดอกไม้จะบานในใจผู้รับตลอดกาล

จะขอติดตาม ดูแลจงรัก กว่าใจและกายจะมรณา

ชาตินี้ได้พบพาน ย่อมมีหนี้กรรมผูกติด ชาติก่อนไร้สิ่งติดค้าง ชาตินี้ย่อมไม่อาจพบพาน

บุพเพบังเกิด วาสนาตื้นเขิน ชะตาดับสิ้น

รักเอ๋ย แม้เนิ่นนานไม่เคยจาง

เศร้าโศกตรมในฤทัยเป็นเช่นไร ผู้ใดหนอจักเข้าใจ

คำหวานเอย ช่างเปรยง่ายดาย แต่ใจฉัน หวังให้เป็นจริง