Yol değil..yolda değişenler yoruyor

Ellerim çiçek kokuyor diye beni çiçek koparmakla suçladılar.Fakat kimse çiçek dikmiş olabileceğimi düşünmedi.

Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz..

Yoruldum dedikçe yokuş oldunuz..

Artık ne kahvelerin hatırı kaldı,ne de içilen çayların sıcaklığı. Ve benim şimdi, içilen kahvelerin hatırına değil,içilen çayların samimiyetine ihtiyacım var..

İş yerinde ki yüzeysel dostluklar,inşa edilen kağıttan evler ve kocaman yalanlar...

Gerçek olan tek bir bağ bilirim. O da aile bağı..geri kalanı sadece ayak bağı...

Bu sıcak havalarda neyin elektrik kesintisi tedaş.. Leğenin içine buz gibi su koyup kafamızı ördekler gibi koyacaz en son ...

Bildiğim bütün gürültülerden bilmediğim dillerin sessizliğine kaçtım..

İlk defa fotoğraf paylaştım instegram çöktü..

Metrobüste yer vermemek için uyuma numarası yapıp gerçekten uyumuşum.İneceğim durağı da geçmişim..

Sessiz sedasız bir köşeye çekilip yaşamak lazım

Gücün ve mutluluğun temeli sağlıkmış onu anladık..

Filede portakal satılan o eski günleri özledik.Ne zaman büyüdük hayatla kavga etmeye başladık ama aslında hayatın bizden güçlü olduğunu bir türlü kabullenemedik.Dünde kalamadık bugüne de ait değiliz....

Sınav salonu önündeki emanetçiler de zam yapmış

İnsan kendini boşluk haline ne denli bırakırsa,karşı kutbun potansiyeli o denli büyür.Mutluluğunu sağlığa bağlarsa,bir nezle bile onu mutsuz edebilir...

İş yerinde çok iyilik suistimal edilir.Fazla samimiyet saygıyı azaltır.Denge esastır her zaman...

Yanlış üslupla dünyanın en doğru şeyini anlatsanızda dinlemem

Merhameti bol olanın sırtından vuranı çok olur..