Jonah being wholesome near the fire ^^ 💕

"เคเลบ ควินน์ จะเรียกข้าว่าเคเลบก็ได้" "ยอดฝีมือเฉกเช่นเอ็ง คงเนื้อหอมเบื้องบนอยากได้ตัวเป็นนักล่ากันจ้าละหวั่น"

"หึ ถ่อมตัวจริงนะแม่นาง ถ้าข้าเป็นเบื้องบน ณ สายหมอกนี้ข้าคงเชื้อเชิญเอ็งมาแน่ แต่ที่นี่มันสวัสดิการช่างเส็งเคร็งโดยสิ้น ไม่มาจะดีกว่า หึๆ.." "โอ้ เห็นว่าที่ลงทัณษ์คล้ายๆกันที่เรียกว่า นิวรณ์ คงขาดคนแท้ ไอ้หนุ่มหน้ากากขาวจึงเที่ยวเชื้อเชิญไปทั่ว" "ขนาดแก่ๆแบบข้ายังไม่เว้นเลย"

"โอ้ อยู่ ณ นิวรณ์อยู่แล้วรึ? แหม ถ้าข้าขายเก่งแบบไอ้หนูนั้นคงได้เพื่อนใหม่แล้วสิ เสียดายนักที่มันไม่ใช่ธุระกงการของข้า" "แต่กินหัวนี่คืออย่างไรนะ?"

"ตายจริง ตายจริง ไม่นึกว่าพวกเอ็งจะอริไม่กินเส้นกัน ฝึกฝนไปประเดี๋ยวเดียว เก่งๆอย่างเอ็งไม่นานก็ตามทันแน่" "ข้าไม่ได้เกลียดชังเจ้าหนุ่มนั้นเป็นการส่วนตัวหรอกนะแต่—" "หากเอ็งจับมันได้แล้ว จะฉีกกินเนื้อหนังมันอย่าลืมชวนข้าไปชมภาพอันอภิรมย์ด้วยเสียล่ะ เหอะๆๆ"

"...ว้า น่าเสียดายยิ่งนัก พลังที่แสนจะแข็งแกร่งเช่นนั้น เอ็งช่างถ่อมตัว เมตตาแม้กับคนที่ไม่ชอบ นางฟ้านางสวรรค์หรือไงกัน หือ?" "อย่างไรก็ดี ขอบใจแม่นางที่สละเวลา สนทนากับเอ็งช่วยข้าคลายเบื่อได้ดียิ่งนัก ฮ่าๆๆ"

"ข้า..เดธสลิงเจอร์" x.com/i/spaces/1MYGN…

กลิ่นบุหรี่.. คุ้นเคย คลับคล้ายคลับคลา ว่าเคยดมมันบ่อยมากแค่ไหน "เหอะๆ...วันเก่าๆ"

3Dミニデススリ完成しました！🤠🔫 銛や長下肢装具など細かいパーツ盛り沢山でしたが楽しかったです！ #DeadbyDaylight #dbdfanart #3DCG #blender

ยิ้มสแยะในความมืดจากด้านหลังพร้อมเสียงหัวเราะหึๆชวนน่าขนลุก “เหอะเหอะๆ ดูสิใครกลับมาน้อ” หมอกหนากับกลุ่มควันบุหรี่ปนเปผสมจนแยกไม่ออก มือเย็นเฉียบคว้าหลังคอให้สะดุ้งเล่นๆ

กรามฟันขบขยี้เสียดสีจนเป็นเสียงแสบหู แสยะยิ้มหัวเราะในคอเสียงแห้ง ผู้เยือนใหม่ม่านหมอกแห่งนี้จะเป็นใครไปได้ “เหอะๆ ดูสิใครมา ยินดีต้อนรับตัวข้าอีกคน…”

“เอ็งก็ตายเผื่อจะลืมน่ะ ไอ้เฒ่า” ดวงตาสีหมอกมองข้อศอกกระทุ้งเข้าท้องจนตัวโย้ไปข้างหลัง แก่หงำเหงือกยังแรงดีไม่ตกจริงๆ เคเลบไฟแชคจุดเกิดประกายไฟประคองที่บุหรี่มัน “จะไม่บอกคิดถึงกันหน่อยหรือไงวะ?”

“ต้องเป็นหนุ่มสาวด้วยหรือไงถึงจะพูดได้?” ชวนคิดถึงจริงๆไม่ว่าจะเสียงแหบต่ำกลิ่นบุหรี่หัวขาวๆของมัน เคเลบฉีกยิ้มแสยะหยิบหมวกเบเรตทหารแก่ฉกถือไว้มาควงหมุนด้วยปลายนิ้ว “ปากคอเอ็งยังเราะร้ายเหมือนเก่า อย่างน้อยก็ต้องคิดถึงฉมวกของข้าบ้างแหละวะ” คาวบอยแก่ไม่ได้หมายถึงฉมวกจริง

ใบหมวกปีกกว้างถอดออกเผยสีผมสีขาวเงินยาวปรกลงบังข้างใบหน้าเวอะหวะของนักฆ่า “ข้าไม่แก้ตัวหรอกน่าเรื่องหายไป” มือสากจับประคองข้างใบหน้าทหารแก่ โน้มตัวค่อยๆโหม่งหน้าผากมัน “บุหรี่เอ็งไม่มีวันดับ” ฆาตกรชราแสยะยิ้มด้วยกรามอันบิดเบี้ยว

“ฮะฮะฮะฮ่าาา ข้ารู้ล่ะกันว่ะ” หัวเราะแหบเค้นจากลำคอดัง ยอมให้มันดันหน้าถอยออกโดยดี “แก่หงำเหงือกอย่างงี้จะมีน้ำยาไปนอนกับอีหนูไหนล่ะ ไอ้เฒ่า” “แต่อีหนูโอเวอร์เบคนี่ก็น่าสนใจอยู่” ชายชราปัดมือไปมา เห็นแล้วอยากยุให้มันโวยวายสนุกดี

*กำหมัดด้วยเหตุผลสักอย่าง*

“สิงห์แม่นปืนอย่างเอ็งยิงลมด้วยเรอะ? แต่ไอ้หนุ่มหัวทองนี่เดี๋ยวข้าจัดให้”

“ตะกี้ข้าก็พูดว่าอีหนูโอเวอร์เบคนี่วะ?” แก่แล้วอัลไซเมอร์จนเลอะเลือนลืมนามสกุลตัวเองเรอะ เห็นท่าตัวกำชับจับตามองมันเป็นพิเศษหน่อยล่ะมั้ง ว่าแล้วก็เอาแขนรวบโอบตัวไอ้เฒ่าแน่นๆแล้วลูบหลัง “สี่ห้องหัวใจข้ามันไม่ค่อยว่าง มีแต่เอ็งทุกห้อง” ถึงพูดจาจะปลิ้นปล้อนแต่จริงทุกคำ

“ข้าวเกรียบกินไปก็ไม่ค่อยเข้ามือ เอ็งต้องใส่อุปกรณ์เสริมยิงฉมวกให้เจ็บแล้วมั้ง เหอะๆ” จกข้าวเกรียบมันมาเพิ่มพลังหน่อยแล้วกัน