در تن خودم احساس غربت میکنم. همینطور در وطن خودم.

در وضعیت تصمیمات یهویی بی‌معنای بی‌انتها قرار دارم. مثلن نمیدونم صپ زود پاشم برم پارک بدوعم. یا ماشینو بردارم برم تو جاده نعره بکشم یا پاشم برم شهرکتاب آت آشغال بی‌مورد بخرم. نمد

فرهنگ سیگارکشی، بهم القا میکنه در این ارتفاعات باید سیگار کشید. چون سیگاری نيستم دوغ خوردم :|

چقد حال میده دور و برت همه اطرافیان باهات هم نظر باشن. هیچوقت تو انتخاب عقیده هات هیچ چالشی نداشته باشی، هیچوقت فکر نکنی.

بچها هر کار میکنم به هر سیب‌کلکی دست میندازم، خوشحال نمیشم دیگه. ظرف خوشحالیم شکسته

نظر نامحبوب دارم. جمع شدن ایرانیا خارج از مرزها بسیار متاثرکننده‌ست ولی تاثیرگذار نیست. باعث خوشحالی و بالاخص خودخوشحالی گروهی خواهد شد. ولی نتیجه خاصی دربرندارد. I SAID WHAT I SAID. هنوز دلار گرونه، هنوز جوونامون رو کشتن، هنوز مردم روزانه دارن فقیر میشن، هنوز فساد هست.

کانسپت بلوغ سیاسی اجتماعی اینجا وجود نداره. همه کودک، همه احساسی، همه تحت تاثیر بی‌چون و چرای رسانه، همه دارای مسائل پدری. حالم بهم خورد.

احساس میکنم توییت هام جمع شدن تو گلوم :( نمیتونم حرف بزنم. حالا توییت هم نمیتونم بزنم.

از هیچکس خوشم نمياد. پس میرم تو پارک برای گربه ها میو میکنم :(

حس درونی بدن من اینه که ما الان توی جنگیم. روح و روانم با خاک یکسانه. سر جام موندم و هیچ حرکتی تو زندگیم نمیتونم بکنم. جنگه دیگه.

میدونید کجاش وحشتناکه؟ اینکه این آدمای تو فضای مجازی واقعین، و حتی داخل ایرانن، و حتی بدتر از همه بچه هاشونو طوری دارن تربیت می‌کنن که مشتاقانه منتظر جنگ باشن! درست مثل ایدئولوژی پروری عرزشیا.

بهمن ما زنده "موندیم"، به زندگی چنگ هم زدیم، بی‌فایده بود.

استاد ویولونم برای واقعی کلاسامو کنسل کرد. منم برای واقعی دیگه نمیدونم به جز ساز به چی باید تمسک بجویم.

کوله اضطرار دارید جمع میکنید؟ من فقط کوله اضطراب✅️💯💯💯

تایملاینم یک طرفش درباب نفرت‌پراکنی به مسلموناست، یک طرفش درباب اینه که کجا بریم افطاری بخوریم. ترک دارم میخورم =)

لپ‌تاپی که هفته پیش نشون کرده بودم با ۱۴۰ تومن بخرم، این هفته شد ۱۷۰ =))) *عای*

دفعه قبل که در سایه جنگ کنترل امور زندگی از دستم خارج شده بود به ارزش دو میلیون تومان وجه رایج مملکت عروسک و ملعبه خریدم واسه خودم. این دفعه تقریبن پنج شیش تومن لباس خریدم. چهارتا پیرمرد باهم دعوا میکنن هزینه‌شو من باید بدم😭

ناسزا های مورد علاقه‌ی اخیرم: سفیه، سفاک، بی‌حلم

این چند وقت اخیر وقتی با آدما درمورد سیاست حرف میزنم، اینکه چی میگن مهم نیست، اینکه چجوری میگن بیشتر مشخص میکنه سطح هوششون کجاست و عقیده‌شون چقدر مال خودشونه.