Děkuju. Dank je. open.substack.com/pub/bronja/p/d…

Wegens corona en me de moeder vervelen verkoop ik boeken op marktplaats. Heel nieuwe wereld met allemaal haggelende, slinkse mensen die het slechtste in mij naarboven halen gaat voor me open. Misschien toch wat anders gaan doen. Helemaal opgefokt nu.

Ik verloot drie van mijn Vrouwen met Autisme-boeken! Je hoeft alleen de verzendkosten te betalen én dit bericht te reposten en liken.

Hoihoi! Heb besloten vandaag al drie winnaars uit de tombola te trekken omdat omdat! De winnaars van het boek Vrouwen met Autisme zijn: 1. Sandra van Swaemen Sandra van Swaemen 2. Judith Ottes Judith Ottes 3. Dinet Koopman Dinet Koopman Gefeliciteerd! DM mij ajb :) X Bronja

Toch bijzonder dat een mens soms ineens zo intens tevreden, zelfs gelukkig, kan zijn dat hij/zij bestaat. Zonder aanleiding, behalve dan dat ik de late namiddagzon voelde en zag schijnen over een weiland, een rij bomen.

Tering, zeg. Voor mijn vakantie pasjes die ik niet nodig zou hebben op nóg betere plek dan de standaard opbergplek opgeborgen. Één keer raden wie die pasjes nu niet kan vinden. Zal me leren met mijn 'avontuurlijk' en 'spontaan' en 'impulsief'.

Voor een nieuw project in het konijnenhol van de manifestatiekoninginnen gekropen. Weet niet wat ik allemaal zie en lees en hoor. Mond valt open hiervan.

Die verhalen die naar buiten komen over die kadaverdiscipline bij PvdD, geheime memo's van politiek assistenten waar de honden geen brood van lusten, achterkamertjesgekonkel: jongens, ik ben ZO blij dat ik nooit de politiek in ben gegaan. Echt wtf hoor. Verstikkend en ongezond.

Toch ergens goed voor, dat mediteren: ipv ohmen en bomen visualiseren had ik ineens het plot van mijn aanstaande script!

Doe onderzoek naar wellness instafluncers en verdomd als het niet waar is: ze volgen allemaal een soortgelijk stramien. Ik ben uit het tegenovergestelde hout gesneden, er schuilt geen goeroe in mij. Zou nooit op zo'n manier autoriteit durven uitstralen als ik maar wat lulde.

Zoon was met vriend mee naar zijn kerk. Hoe was het, vroeg ik. Antwoord: het rook er naar oma. (Ik vermoed dat hij op de geur van wierook doelt, haha.)

Jongens, ik was hier al niet vaak meer de laatste anderhalf jaar maar kwam toch nog elke dag even sneupen. Ik ga hier mee kappen. Ik trek de hevige haat en agressie niet meer. Voorlopig dus weer toedeledokie.

Ik keek weer even op Twitter. Misschien is het mijn feed, waar ik op heb geklikt, ik weet het niet, maar wat een ellende is Twitter. Allemaal boze, verongelijkte mensen. Geschreeuw. Steeds hetzelfde riedeltje. Zo jammer. Mis sommige mensen wel. Helaas. Uit elkaar ge groei d

Hoi hoi, ik leef nog! Ik vermoed echter dat ik in de leegte schreeuw na jaren afwezigheid en zo te zien veel mensen die de pijp aan Maarten hebben gegeven. Maar toch: ik ben er nog!