این مرخصی پریودی که خانوم‌های شرکت ما دارن داره مردها رو پرنسسعلی‌تر می‌کنه.

جلسه طولانی یعنی همه می‌دونن چیزی حل نمی‌شه، ولی کسی جرأت نداره مخالفت کنه.

ده دقیقه استراحت مثل استوری اینستاگرام می‌گذره، ولی یه ساعت کار به بلندی سه‌گانه ارباب‌حلقه‌هاست.

سرکار که می‌ری یاد می‌گیری دو چیز هیچوقت کافی نیست: قهوه و حقوق.

دوپامینی که پیام «جلسه لغو شد» تو مغز کارمند ترشح می‌کنه حتی تو پیام «مرسوله شما تحویل پیک شد و در مسیر شماست» هم پیدا نمی‌شه.

محیط کار جاییه که تو بیشتر از خانواده‌ت وقتت رو با همکارا می‌گذرونی، ولی هنوز بعد دو سال نمی‌دونی طرف چپ‌دسته یا راست‌دست.

محل کار مثل قهوه‌س؛ اولش تلخه، وسطش طاقت‌فرساست، آخرش هم دیگه اعتیاد شده.

همکار خوب مثل فیلتر اینستاگرامه؛ وقتی هست، همه چیز قابل تحمل‌تره، وقتی نیست، دنیات خاکستری می‌شه.

جلسه کوتاه؟ افسانه‌ست؛ هر کسی که می‌گه بوده، دروغ می‌گه.

کارمند بودن یعنی هر روز صبح logout از تخت و login تو اکسل.

وقتی با تیم درست کار می‌کنی حتی ایمیلای کاری هم وایب ریلزایی که دوستت می‌فرسته رو می‌دن.

ما سرکار عین فوتبال واسه بهتر کردن عملکردمون نیمه مربیان داریم، فقط به جای هر ۴۵ دقیقه یک بار، هر ۱۰ دقیقه یک باره.

دفتر کار یعنی جایی که ساعت ۵ همه یادشون میاد کار دارن، ولی کسی واقعاً تموم نمی‌کنه.

هیچی اندازه‌ی وقتی که جلسه کاری نصف زمان برنامه‌ریزی شده طول می‌کشه آدمو ترغیب نمی‌کنه از خوشحالی تا خونه پارکور بزنه.

حقوق آخر ماه مثل استوری اینستاگرامه؛ زود میاد، زود هم غیب می‌شه.

داشتن همکار بلاگر هم مصیبتیه واسه خودش، همش باید حواست باشه تو استوریش نیوفتی، که یه وقت رئیست نبینه بیکاری.

انقدر زمونه تغییر کرده که الان تلخ‌ترین پیام کاری می‌تونه تموم شدن اکانت جی‌پی‌تی و اسپاتیفایت باشه.

تو جلسات ایده‌پردازی همیشه یه همکار هست که میگه دیگه ته کشیدیم، تو تراس یه چای و سیگارمون نشه؟

یکی از روش‌هایی که باهاش می‌تونم نشون بدم که خیلی کاری‌ام اینه که غذا رو میارم پشت سیستمم می‌خورم، اما درواقع واسه این میارم که بتونم تو یوتیوب همزمان ویدیو ببینم.

دقیقا همون لحظه که من حس کار کردن می‌گیرم تایم نهار می‌شه، بدنم داره ازم کلاهبرداری می‌کنه.