"Hoca! Benim kardeş hasta, diyor. Nesi var? diyorum. Ateşi var çok, diyor. Ölecek! İlaç vereyim mi? diyorum. Hayır portakal ver, diyor. Ama portakal yememiştir hiç." Hakkari'de Bir Mevsim - Ferit Edgü

Sabah gün doğmadan uyandım. Biraz İlhan Berk biraz Edip Cansever çokça da Turgut Uyar karıştırdım. Hayatı bu şekilde damar damar yaşamış insanlar göçüp gitmiş. Arda kalan bir avuç kemik bile bir hüzün yumağıdır şimdi. Sabah sabah zincirlerini kırmış köleler gibi kaçtı hevesim.

Bugün edebiyatın insana "dert" verip vermediği tartışıldı bir zoom toplantısında. Şair Hatayi var olsun, yardıma yetişti. Asırlar önceki iki dizesi yetti bütün modern zaman gevezeliğini bastırmaya. "Yaralarım tuzum tuzum, diye inler. Bir derdim var, bin dermana değişmem."

Antalya'da hava kusacak gibi. Sanki gün, onu elinden düşürmüş gibi rengi beyaz. Lambanın alevi titriyor da aydınlatmasına şu an gerek yok. Fonda Grinko çalıyor. Masamda Ayrıntı'nın bastığı Füruğ Ferruhzâd duruyor. Kapağında "Kuş Ölümlüdür Sen Uçmayı Hatırla" ... Mesudum.

"Yazmasam çıldıracaktım." şeklinde dile getirilen bir Sait Faik klişesi vardır. Acaba birileri de çıkıp "Anlatmasam öldürülecektim!" diyor mudur 1001 Gece Masalları'nın Şehrazat'ı gibi?

Bir gün herkesi aynı anda terk edeceksin. İnsanlar buna "ölüm" diyecek.

Pir Sultan Abdal'ın “Demiri demirle dövdüler, biri sıcak biri soğuktu. İnsanı insanla kırdılar, biri aç biri toktu.” sözü üzerinden 500 yıl geçmiş, ilhamı olan acı geçmemiş.

"Bu akşam vakti deniz, O bütün hasretimiz, Sanki gelmiş de dile, Nedametin sesiyle, Çarparak kayalara, Yetmez mi, diyor deniz, Karada çektiğiniz?"

"Bir pazartesi sabahı seni düşündüm ağaçlara ve gökyüzüne bakarak. İstanbul gözlerin gibi pırıl pırıldı. Denizin dibinden geçen balıkları gördüm. Seni düşündüm de ağlamak geldi içimden. Sonra beni elimden ayağımdan sonra beni bu kadar senden eden İstanbul’a dönüp merhaba dedim."

Borges, Rüyalar Kitabı’nda derlediği metinlerden birinde Lübnanlı Şair Nemer'in şu sözüne yer veriyor: "Rüyamda; sağ kalan bir geyiği, düş kırıklığına uğramış avcıdan af dilerken gördüm.”

Lübnanlı yazar Amin Maalouf'un Ortadoğu insanı için muazzam tespiti: "Her şeye üzülen ama hiçbir şeyle ilgilenmeyen insanlar"

Depremlerden sonra ev fiyatlarının tavan yaptığı, patlamalardan sonra civardaki taksimetrelerin iki yüz liradan açıldığı, yangınlarda söndürme envanterlerinin fahiş fiyatlarla satıldığı bir çukur burası. Keşke bir seviye olmaktan çok popüler bir dizi ismi olarak kalsaydı.

Nihayetinde insan için en melül şey amaçsızlık halidir. Sisyphos'a her defasında tekrardan aşağıya devrilen bir kayayı sürekli dağın üzerine çıkarma görevi verildiğinde ceza, taşın ağırlığı yahut görevin yoruculuğu değil; bu döngünün amaçsızlığıydı.

İ. Bergman'ın dediği gibi: "Bu saatten sonra belki de dünyayı sadece utanma duygusu kurtarabilir.

Şairin “İnsan en çok ışıkta kayboluyor bir daha dönemiyor gölgesine. Sonrası, yalnızlık bile değil.” dediği yer belki.

Eski metinlerdeki tasavvufun izini sürüyorum bu aralar. Derinliğini göremedikleri birçok münevveri -Hallac,Nesimi,Şafiî- vahşice katletmişler. Tuhafı, bu entelektüellerin onlarca asır sonra bile şu an bir arpa boyu yol alamamış topluluklara derinliği izah etmeye çalışmaları.