Jezus mówi: "Wstań, weź swoje nosze i chodź". Wyzdrowiałeś. Wstań i idź! Jezus nie dokonuje tego, posługując się jakimś wymyślnym rytuałem albo też terapeutyczną wodą. Dokonuje tego mocą Słowa Bożego. Ono wnika w nasz organizm. To jest lekarstwo na nasze choroby. Przywraca życie.

Bóg posłużył się Józefem, człowiekiem prostym i głębokiej wiary, który nie przeciwstawił się Bożym planom. Wszedł w otwartą przed nim tajemnicę, chociaż jej nie rozumiał. Zaufał Stwórcy i współpracował z Nim z uległością i w zaufaniu. Człowiek sprawiedliwy to człowiek Słowa.

Słowo Boże stawia nas dzisiaj przed tematami wyjątkowo intrygującymi. Przeraźliwe wołanie delikatnego i tragicznego proroka Jeremiasza, pokazuje, do jakiego stopnia trzeba być gotowym na przyjęcie cierpienia, jeżeli chce się pozostać wiernym Bogu i służyć Mu czystym sercem.

Jezus wywołując zmarłego Łazarza z grobu, okazał swoją niepojętą moc, by w ten sposób dać nam do zrozumienia, że to On jest Panem życia i śmierci i tylko On jest władny poprowadzić nas do pełni życia - życia w wieczności. Otwiera przed nami drogę do innego świata.

Zasłonięty krzyż w naszej świątyni ma nam przypomnieć, że krzyż jest znakiem naszego zbawienia. Sam Bóg wybrał tę najbardziej haniebną z metod zabijania złoczyńców, aby na drzewie zakrólował Chrystus. Ilekroć upadamy albo gubimy drogę, tracimy nadzieję - wpatrujmy się w krzyż!

Otwarta Biblia przypomina mi, że Bóg jest zawsze na mnie otwarty; że Jego słowo nigdy się na mnie nie zamyka, nie opuszcza mnie. Niezależnie od tego gdzie jestem, jak mam stan ducha; jest na wyciągnięcie ręki. Jest jak Anioł Gabriel, który nawiedza mnie każdego dnia słowem Boga.

Pismo Święte jest jak anioł, który puka do drzwi eleganckich i skromnych ruder, i czeka ze zwiastowaniem na każdego. Powinno leżeć otwarte na każdym stole: na stole księdza, nauczyciela, profesora, katechetki, robotnika, chłopa... Biblia to domowe tabernakulum. Księga Życia.

Bóg pamięta o swoim przymierzu. Przed wiekami zawarł je z Abrahamem, potem z ludem wybranym. W Chrystusie rozciągnął je na wszystkich ludzi. W dniu naszego chrztu zawarł przymierze z każdym z nas. Prośmy o dobre przeżycie odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych w noc Zmartwychwstania

Zbliżają się dni męki i śmierci Chrystusa. Dzisiaj wzywa nas, aby Mu wierzyć. Wyznajmy wiarę w to, że Jezus jest posłany przez Ojca. Bóg chce nam dawać życie i pragnie, abyśmy mieli je w obfitości. Otwórzmy się na Jego łaskę i nie bójmy się nieść Jego Ewangelię do naszych domów.

"Dałem wam przykład, abyście tak postępowali wobec siebie, jak Ja postąpiłem względem was. (…) Jeśli nawet wiecie to wszystko, szczęśliwi będziecie dopiero wtedy, gdy będziecie to spełniać" (J 13,15-17).

Po dniach ciemności, bólu, cierpienia, samotności i opuszczenia przez najbliższych przychodzi dzień Zmartwychwstania, dzień pełen nadziei, światła, ufności, radości…Niech ta pewność przenika nasze serca i rozświetla naszą codzienność wiarą, nadzieją i miłością.

Chrystus naprawdę żyje! Tę prawdę ogłosiły rezurekcyjne dzwony. Boga nie można zabić, nie można imienia Syna Bożego wymazać z kart historii, nie można Jego symboli, przede wszystkim krzyża – znaku zbawienia, wyrzucić na śmietnik historii, jak tego chcą "niektórzy". ON ŻYJE!

Radość ze zmartwychwstania Jezusa niesie radość życia. Ona powinna być cechą wyróżniającą chrześcijan. Jeśli chcemy wiarą pociągnąć innych, zapalać nadzieję – musimy odnaleźć w sobie radość życia. Uśmiech, pogoda w sercu – to wizytówka ewangelizacji. Fundament ludzkich kontaktów.

Poszukujesz czegoś głębszego niż to, co proponuje otaczający cię świat? Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Świdnickiej jest miejscem, w którym możesz rozeznać, czy kapłaństwo jest Twoim powołaniem. dai24.pl/wyzsze-seminar…

Lepiej jest słuchać Boga niż ludzi (por. Dz 4,19). To kryterium, które trzeba byłoby przypomnieć w związku z przemocą manifestowaną dziś przez świat, który korzystając z wszelkich dostępnych narzędzi, chciałby ośmieszyć sposób myślenia właściwy chrześcijanom.

Jezu, ufam Tobie! "Pragnę, aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. (…) Dusza, która przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar" (św. s. Faustyna, Dz 699).

Razem z Nikodemem jesteśmy zaproszeni do tego, aby narodzić się z wysoka. Trzeba nam przez całe życie pisać w swoim sercu ikonę dziecięctwa Bożego, aby odkrywać wielkie rzeczy, które Bóg z nami czyni. Otwierajmy się na Ducha Świętego i razem z Nikodemem pytajmy Jezusa o wszystko.

Kiedy otwieram Pismo święte Bóg spotyka się ze mną w sposób jedyny i niepowtarzalny. Na dowód tego, że tak jest posyła swoje Słowo: „tak Bóg umiłował świat…, umiłował człowieka, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy miał życie, życie wieczne” (J 3,16).

Cechę Gamaliela można dziś odnieść do kultury Zachodu, gdzie wszystko wydaje się zależeć tylko i wyłącznie od nas. Trzeba powrócić do właściwego pojmowania Boga, który działa i jest obecny zarówno w wielkich, jak i małych znakach. Głównym bohaterem jest Bóg, my współpracownikami.

Jezus przez swoje słowo uzdrawia serca uczniów idących do Emaus. Chociaż fizycznie są w drodze do Emaus, duchowo już zaczynają powracać do wydarzeń z Jerozolimy. Owoc słowa ujawni się w swoim czasie. Ale ziarno już znalazło właściwą glebę i rozpoczęło „bieg życia”.