چرا همه قایمکی گریه می‌کنن تو خونه؟

شما مرگ بر دیکتاتور رو بنداز رو زمین، صاحابش برمی‌داره.

حالا هی آدم می‌خواد چیزی نگه ولی شما هم خوب کسخلین.

من این بیانیه‌های دانشجویی رو یکمی نمی‌فهمم. منظورم اینه که خب بی‌خیال، ولی باز هم برای تعیین‌تکلیف با بعضی‌ها لازمه گویا. گرفتاری شدیم.

من از دی‌ماه به بعد آتش‌نشان‌ها رو یه جور دیگه‌ای دوست دارم.

دیگه تو جاده نمی‌تونم به دشت‌ها و کوه‌ها نگاه کنم. خیلی زود دلم می‌خواد چشمام رو ببندم، حواسم رو پرت کنم. این دیگه چه مکانیسمیه نمی‌دونم والا.

پنج دقیقه‌ش رو فقط تعریف کنم؛ وقتی تو جمعیت بودیم، یه جماعتی فهمیدن که ما جاوید شاه و شعارای موافق پهلوی رو نمی‌گیم، و شروع کردن بهمون توپیدن. که آرررره با مردم باشییییین اومدین خرابکاری کنین؟ که حالا شازده‌شون‌ بگه جز اسم من شنیده نمی‌شد. آفرین واقعاً.

یکی توی کوچه بلند گفت یاااا خدااااا! الان من خدا رو صدا بزنم می‌شنوه؟

هنوز این زخم خیلی تازه‌ست این همه آدم کشته شده ولمون کنین. چی بگه آدم آخه؟

آخرین نبرد که نبود.

«خالق طعم گیلاس در فصل گیلاس به خدای آفریننده‌ی گیلاس پیوست.»

بازنده‌های ناچار از بازی ازپیش‌باخته.

واقعاً حیف.

عوعو نمی‌گذره، سگش عوض می‌شه.

اگر خیلی نگران آق‌قویونلو‌ها و قراقویو‌نلو‌ها هستین، باید بگم که حلالتون. با خیال راحت سر به بالین بگذارید.

شنیدم که ریختن تو خونه‌ی یکی و جلوی خانواده‌ش کشتنش، و روزهای بعدش گفتن عه تشابه اسمی بوده. خب آدم چطوری اینو باور کنه؟ این چه کثافتیه که توش زندگی می‌کنیم؟ آدم تا کجا جنایت رو تاب می‌آره؟

کشتار ادامه داره. چهل روز گذشته و هنوز اسم‌ها رو حتی کامل نمی‌دونیم. هنوز بازداشت می‌کنن، اعدام می‌کنن، و ما هنوز تصوری از تمام ماجرا نداریم.

خسته‌ام و دلم می‌خواد بخوابم، نشستم دارم گریه می‌کنم.

من الان سخنرانی رو دیدم و با خانم علی‌نژاد چشم‌پوشی و آشتی. حرف و حضور درست این بود.

بابام رفته چهلم و خیلی غمگینه ولی یه امیدی تو صداش بود. به هیچ‌کدومش هم به راحتی اعتراف نمی‌کنه.