⠀ เขาเอนหลังพิงพนักเล็กน้อย ท่าทางผ่อนคลาย แต่ไม่ถึงกับสบาย “ของผมก็เหมือนจะได้พบคนอยู่เรื่อย ๆ นะ ส่วนเรื่องเวลาส่วนตัว ก็มีบ้าง” “แต่ถ้าให้เลือกได้ ก็คงอยากมีใครสักคนแบ่งมันไปด้วยมากกว่า— แค่ยังไม่ค่อยเจอจังหวะที่มันลงตัวน่ะ” ⠀

⠀ บิลลี่หัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงติดขำ แต่ก็เก็บสีหน้าทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอยิ้มกว้างเกินจำเป็น “ไม่ถือหรอกครับ ผมว่าแค่คุณบอกแบบนั้น ก็ช่วยให้วันมันดูเบาลงหน่อยแล้วล่ะ” “ไม่ค่อยชินกับการมีคนเสนอตัวมาดื่มด้วยแบบตรง ๆ เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผมไม่ชอบ— เย็นนี้คุณว่างไหม?” ⠀

ย่องไปหา @LAWYERWITHDEVIL จากด้านหลัง

“ขอบคุณครับ, แต่แกล้งตกใจให้กันหน่อยก็ดี” ยกนิ้วชี้ boop จมูก

ㅤ “เลี้ยงเครื่องดื่มสักขวดเพื่อไถ่โทษนี่ฟังดูแฟร์ดีนะครับ” เขาเอียงคอนิด ๆ แล้วโน้มตัวเข้าหาเล็กน้อยรักษาระยะไว้พอดี “แต่ถ้าผมติดใจขึ้นมาจะทำยังไง?” ㅤ

ㅤ เขาขยับตัวพิงหลังเข้ากับพนักเก้าอี้ ก้มมองแก้วในมือเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง “มื้อค่ำ ฟังดูดีครับ” เอ่ยจบก็เงยหน้าขึ้น สบตาพอดีกับคุณ “แต่ที่บอกว่ากลัวติดใจ ผมไม่ได้หมายถึงเครื่องดื่มนะ” ㅤ

ㅤ “งั้นถ้าคุณมองเห็น คุณคงรู้ไวกว่านี้ ว่าผมไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมมากเท่าคนตรงหน้า” “แล้วถ้าจะให้ค่ำนี้สมบูรณ์แบบ… ผมขอเบอร์คุณไว้ได้ไหม ? ” เขาหยิบยกโทรศัพท์ของตนขึ้นพร้อมกับยื่นมันให้คนตรงหน้า “หลังเลิกงานจะได้โทรไป แน่นอนว่าเพื่อเรื่องมื้อค่ำเท่านั้นครับ” ㅤ

“บ้าเอ้ย...” แฟรงค์สบถ ขณะนั่งบนขอบตึกร้างท่ามกลางห่าฝน พร้อมด้วยสไนเปอร์บาเรตคู่ใจ ซึ่งเป็นปืนทำระยะสังหารได้ไกลเกือบสองกิโลเมตร ในสภาพอากาศแปรปรวน ทัศนวิสัยต่ำ นักฆ่าหลายคนคงล้มเลิกไปแล้ว แต่พันนิชเชอร์กำลังรอ “อากาศแบบนี้ไม่เหมาะจะยิงปืน? เฮอะ— นี่แหละ วันโครตจะเพอร์เฟค”

ㅤ “ขอบคุณครับ” บิลลี่พยักหน้ารับ “ คุณพูดแบบนี้ ระวังผมจะโทรหาจริงๆนะ แล้วจะไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ” เขาขยับเข้ามาใกล้พอประมาณ รักษาระยะมืออาชีพแต่ไม่ทิ้งความรู้สึกแนบชิด “ไว้เจอกันคืนนี้ครับ” ㅤ

ทำไมยังไม่นอนครับ @LAWYERWITHDEVIL

ทำไมน่ารัก @LAWYERWITHDEVIL

เจ็บแล้วครับ เจ็บจริง เจ็บมาก *เนียนซบไหล่*