เสียงยะเยือกคุ้นหูทำเอายิ้มเจื่อนแห้งๆ “แหม่.. ผมเกรงว่าทรยศจะรุนแรงไปหน่อย”

“เราแค่มีความเห็นไม่ตรงกัน และผมเลือกทางผิดที่อยู่กับทาลอน” เขาผายมือปฏิเสธพร้อมกับเอามือค่อยๆดันกำปั้นที่ชูขู่กลับไป “และไม่จำเป็นต้องใช้กำลังก็ได้ ‘ลูกพี่’ ” เบ๊ปติสเจรจาต่อรอง ลืมตัวเรียกอีกฝ่ายว่าลูกพี่เพราะติดปาก

“ขอบคุณครับ ผู้กองอามาริ”

“สิ่งที่ผมเสียใจคือตอนอยู่กับคุณ ผมเคยทำลายไปตั้งมากมาย” ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ เจตจำนงแค่หนึ่งเดียวที่เขาไม่มีวันจะอ่อนข้อ “เพื่อโลกที่ดีขึ้นหมัดของคุณหยุดแรงกล้านี่ไม่ได้หรอก” เบ๊ปติสโน้มตัวแล้วคลี่ยิ้มไม่หวั่นไหวให้สายตาจ้องไม่ยอมกระพริบ “แน่จริงก็มาจับผมเลยสิ ลูกพี่~”

“และผมไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย” ลมหายใจแรงตีแสกหน้ารู้เลยว่าอีกฝ่ายโมโหโกรธที่เขาหนีออกมาแค่ไหน ที่ทาลอนต้องการตัวเขาเพราะเขารู้ความลับวงในมากเกินไป แต่สำหรับอาคานเด เหตุผลคืออะไรล่ะ “หรือไม่ก็ไว้ถ้าผมคิดถึงคุณ เดี๋ยวแวะไปหา” ฌองเลิกคิ้วขึ้นกวนประสาททิ้งท้าย

เพื่อช่วยเหลือไม่เกี่ยงวิธีไม่ว่าจะใช้ผ้าพันแผลเพื่อรักษาหรือกระสุนเพื่อพรากไป ความสัมพันธ์ใดก็ตามแต่เมื่ออยู่ท่ามกลางตรรกะที่บิดเบี้ยว แม้จะน่าเสียดายเวลาที่เคยใช้ร่วมกันแค่ไหน แต่นั้นคือวิถีของเขา ซึ่งแตกต่างกับอีกฝ่ายจนหาความเข้ากันไม่ได้ “ลูกพี่มีอะไรที่ต้องคุยกับผม?”

“ทุกอย่างที่ไม่อยากให้ทำ” เหมือนจะพูดกวนส้นเท้าแต่ไม่ว่าเบ๊ปมีแผนจะทำอะไรมันก็ขัดแข้งขาอีกฝ่าย เป็นแบบนี้ตั้งแต่อยู่ทาลอนแล้ว มีอยู่ไม่กี่อย่างที่เขาหวนคิดถึงในองค์กรร้ายๆนั้น “แต่— หวังว่าจะมีคนฮีลหลังให้คุณ ” “ แม้จะไม่ใช่ผมแล้วก็ตาม” แต่เขายังเป็นห่วงเป็นใยอีกฝ่ายอยู่ดี

“ สนับสนุนสินค้าจากโอเวอวอชกันเถอะ! ไม่ต้องสนราคาหรอกหน่า ชอบก็จัดไปเล้ย ” ⠀⠀⠀⠀⠀เทร์เซอร์ยืนถือป้ายเสมือนพนักงานขายของ จริงๆแล้วโดนบรีฟจากวินส์ตันว่าให้โปรโมทเยอะๆ งบที่เสียไปกับเนยถั่วกำลังจะหมดแล้ว

“บอกแล้วไงถ้าเห็นผมโผล่ไป นั่นเพื่อคุณ” “ไม่ใช่เพื่อทาลอน” ต่อให้ลบล้างไม่ได้เขาก็ยินดีจะชดใช้ไปทั้งชีวิต ไม่หวนกลับไปก่อบาปกรรมเพิ่มอีก เขาเอากำปั้นชนใส่แผ่นอกอีกฝ่าย แล้วส่งยิ้มอ่อนกลับไป “เพื่อไม่รู้ ยังรู้สึกกับคุณเหมือนเดิมนะ”

“ถ้าคิดว่าจับฉันได้ก็ลองดู”