برای مردم و ایران و همه دغدغه هایش می‌خوانم و تا ابد صدای محرومان و همین مردم خواهم ماند. و با خشم بسیار تکرار میکنم: « شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندان بان با هم زمزمه اش میکنند...»

خون، خون‌ام را می‌خورد و تا چوبه‌های دار نسوزند در این مملکت؛ باز می‌نویسم: #اعدام_نکنید

آنفولانزا گرفتم تب شدیدی داشتم دیشب تو عمق تب، یه خواب عاشقانه‌ی لطیف دیدم دلبر منو تو بغل گرفته بود و داشتیم پرواز می‌کردیم خنکی نسیم بهار و بوی بهترین باران‌ها تو فضا پر بود دلبر یه آواز زیبا هم می‌خوند.. اگر همون لحظه مُرده بودم در نهایت خوشبختی جهان رو ترک کرده بودم حیف...

زورم به تو نرسید خودمو فراموش کردم

داغ جوون و… #حمیدرضا_روحی

هیچی بهتر از این نمیشه که سرما خورده باشی و بارون هم زده باشه و صبح جمعه هم چاوشی آهنگ بده(پاییزِ جان) >> #محسن_چاوشی #زخم_کاری

روز هایی که به سادگی می روند می کشاند پایم را به این خیابان ها صدای خش خش خزان ! می رساند دستش را به زمستان که سفید سازد رنگ سیاه شب را و شاید تباهی این شهر خفته را!

فریاد میکشد از لا به لای دود سیگارش. که مرا به هوا بسپار ! آهسته می رود و کز کرده خم به دو تا کرده نگاه به قدم های سنگینش و روزگاری که ردش مانده به چهره اش و درد های کشیده شده را میسپارد به باد .

رنگ به رخسار نمانده سیاهیست که بیرون میزند چشمان سیاهم به مثال رو سیاهی ذغال سایه افتاده به زیرش بیداری شب را داد میزند تا به صبحی بسته شود و به خاموشی مطلق تن بدهد؛ آنجاست سرزمین من نور زیبا، تاریکی را می‌شکافد اینجا نفس بکش وطن تو ، مزرعه گندم است.

دریابیدم آنچنان که نشانه ای نمانده است به دنبالم باشید که راه را گم کرده ام شاید جایی رسیدید به من در کنجِ خلوتی چیزی برای ذره ای نور بخاطر چهره ام تا که شاداب سازد مرده‌ی متحرک را .

هر چی قلب بود سنگ شد هرچی یخ بود آب شد هر چی حرف بود تیر شد هدف حنجره‌ی من شد نفس برای آواز شد ندایی برای غم شد ..

میخواهد بنویسد تا که خلوت شود لا به لای این شلوغی های ذهنش رهگذری رد شد و رفت زیر و رو شد قلبش زمینی حاصل خیز اما چه فایده ، طوفان زده اینجا منتظر بذر امید بود طفلی آفت نسیبش شد ، چاره چیه .. #شب_چله

کوچه ای که انتهای آن پیداست پر از چاله و چوله خانه های خسته و ساکنین دل شکسته انتهای آن به آسمان می رسد شاید آن کوچه و مردمانش دل من باشد !