Kendi içimde kaybolmuş gibiyim

Ardından dargın bir gönül bırakan hiç kimse hoşça kalmasın

Bu fani alemde beklentiye giren kalbime de kırgınım

Artık heyecanlandırmıyor ihtimaller…

Hasretin ateş gibi bağrımdadır

Sabah bizi mutlu eden kar gecesine buz tutup ayağımızı kaydırmadı mı

Eyşan olmadığımız için Yağmur Kara olmak kaderimiz oldu

Ve kalbim öyle sessiz ki kimse bilmez içinde ne gömdüğümü

İçimde kocaman bir değersizlik hissi var ağlatmıyor ama saatlerce düşündürüyor

Çiçeklerle dolu bahçedeyim ama solmuş olan tek şey benim

İnsan bi yaştan sonra istediği gibi gerçekleştiremediği kendinin de yasını tutuyor ister istemez

Bazen yaptığımız fedakarlıklarla kendi kul hakkımıza giriyoruz.

Beni anlamanı isterdim. Bunca hengâmenin içinde seni kalbimin en hasarsız yerinde saklamaya çalıştığımı gör isterdim.

Büyüdüm ama ait hissettiğim yeri hala bulamadım

Ben yardım istemeyi bilenlerden değilim. Yük olmayı değil, yükümü kendim taşımayı öğrendim bu hayatta. Belki de bu yüzden biraz asabi, biraz da sessizim.

herkes mahcuptur kalbine karşı

Var göğüsümde bi kaç delik

Herkesin sinesinde bir Yükü var. Görünmüyor diye hafif mi Sandın...

Senin üzerine titremeyen kimsenin üzerine titreme

Ölümle yaşam arasında bi çizgideyim