ใช้เวลาอยู่ที่เลานจ์— ช็อคโกแลตร้อนนี่อร่อยมากจนลืมสังเกตรอบข้างไปเลยล่ะ

ป่านนี้ทุกคนคงจะพักผ่อนแล้วสินะ ไม่ทันได้บอกว่าราตรีสวัสดิ์ จะอย่างไรการที่ได้อยู่ร่วมกับคนมากมาย ก็ยังมีหลายสิ่งที่รู้สึกว่าต้องใช้เวลา "คืนนี้...นั่นสินะ ขอให้เป็น , คืนที่ดี"

"อวดแฟน..?" ที่คาลเดียนี่ มีหัวข้อสนทนาแปลกๆ ทุกวันเลยนะ

"จนถึงตอนนี้ก็ยังมองหาตัวตนที่ผมเป็นอยู่น่ะ เพราะแต่เดิมแล้วเป็นเหมือนภาชนะที่ใช้แล้วทิ้ง ...ไม่สิ จนป่านนี้แล้ว ถ้าพูดว่าตัวเองกลวงเปล่าล่ะก็ คงจะโดนโกรธเอาสินะ" เพราะว่ามีสิ่งที่ได้รับมาจากใครมากมาย ยังคงจดจำได้ การต่อสู้ทั้งหมดนั้น คงเป็นบันทึกความทรงจำของ 'ซิค' ล่ะกระมัง

"ทะเล?"

"งั้นเหรอ เข้าใจแล้วล่ะ" คาลเดียเนี่ย มีอะไรให้ทำตลอดเลยนะ

ผมปรารถนาให้เธอมีความสุข ผมปรารถนาให้พวกเขามีความสุข โฮมุนครูสน่ะถูกสร้างมาเป็นภาชนะ แต่ตอนนี้ได้รับการเติมเต็มมากมาย ดังนั้นแล้วจะตอบแทนกลับไปได้หรือเปล่านะ ทั้งเขาและเธอที่อ่อนโยน จะสามารถเป็นฝ่ายช่วยเหลือได้บ้างสักเล็กน้อยรึเปล่า

"เป็นการเดินทางที่ยาวนาน ในตอนนี้ก็เหมือนกับหยุดพักปีก ..ล่ะมั้งนะ" "ไม่สิ เเค่เปลี่ยนเส้นทางการเดินทางมาร่วมกันกับเธอสินะ ถ้าหากการเดินทางนี้จบลงแล้ว อาจจะต้องหายไปยังที่อันแสนห่างไกล แล้วหลับใหลไปอีกครั้ง" "แต่ว่านั่นน่ะ ไม่เป็นไรหรอก"

สักวันหนึ่งอาจจะถูกลืมเลือนไปก็ได้ มังกรตนนั้นเดินทางผ่านอีกฟากฝั่งของโลก มังกรผู้นำพาความอมตะของมนุษย์จากไปแสนไกลโพ้น , คงไม่มีใครที่สามารถจดจำนามของมันได้อีกต่อไปแล้ว แต่ว่ามังกรตนนั้นจะยังคงจดจำได้ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน แค่มันยังคงจดจำความอบอุ่นนั้นได้ก็เพียงพอแล้ว

"พักนี้ท้องฟ้าดูครึ้มๆ นะ หรือว่าเป็นแบบนี้ประจำงั้นเหรอ ...เปล่าหรอก ก็ไม่ได้รู้สึกไม่ชอบ สำหรับผมแล้วมันทำให้รู้สึกง่วงน่ะ บางทีอาจจะละลายรวมไปกับบรรยากาศอึมครึมได้อย่างง่ายๆ เลยด้วย"

"มีคนเล่าให้ฟังน่ะ ว่าถ้าจะทานมื้อกลางวันฝีมือพ่อบ้านสีแดง ต้องไปรอตั้งแต่ตอนนี้เลย แต่ว่า...มันเร็วไปหรือเปล่านะ?"

"อันที่จริงแล้ว ผมพูดไม่เก่งเท่าไหร่...แต่ถ้าหากเรื่องการรับฟังล่ะก็ น่าจะทำได้ดีอยู่นะ , มีใครสักคนเคยบอกเอาไว้น่ะ ว่าการมีใครสักคนที่จะสามารถแบ่งปันเรื่องราวทั้งสุขและทุกข์ได้ มันเป็นเรื่องที่ดี" "ดังนั้นแล้ว ถึงจะเหมือนรูปปั้นทื่อๆ แต่ผมจะรับฟังเธอเองนะ"

"จอกศักดิ์สิทธิ์...งั้นเหรอ ขอโทษด้วยนะ ถ้าเป็นสิ่งนั้นไม่ว่าจะมีรูปร่างอย่างไร ขนาดเล็กหรือใหญ่ ผมก็คงอดไม่ได้ที่จะพามันไปเก็บไว้ในอีกฟากฝั่งอยู่ดี , ดังนั้นแล้ว ช่วยเอามันไว้ให้ห่างจากสายตาของผมทีนะ"

"อรุณสวัสดิ์" "เหมือนว่าฟ้าหลังฝนจะแจ่มใสดี เธอเองก็มาดูด้วยกันไหม?"

"ป่านนี้แล้วเหรอ ขอโทษด้วยนะ เวลาที่ผมหลับไปก็มักจะปล่อยให้เวลาผ่านไปนานอยู่เรื่อย มันเป็นความเคยชินไปแล้วน่ะ… แต่ว่าคงไม่เป็นไรสินะ นานๆ ครั้งถ้าหากมีอะไรให้ช่วยล่ะก็ ผมจะตื่นมาอย่างแน่นอนเลย"

เด็กหนุ่มผู้นั้นไม่มีความทรงจำ เขาคนนั้นไร้ซึ่งเจตจำนงของตน และไม่มีซึ่งจุดมุ่งหมายใดเลย ถึงอย่างนั้นสิ่งที่มีอยู่และไม่ควรมีอยู่ นั่นคือความปรารถนาที่จะมีชีวิต แม้จะไม่เข้าใจถึงความหมายของชีวิต และไม่เข้าใจเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ก็ตาม

"ไรเดอร์?" อดีตมาสเตอร์ที่ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเซอร์แวนท์แคสเตอร์คลาสในสถานที่เดียวกันกับอีกฝ่ายกระพริบตาปริบ แต่ถึงกระนั้นตอนที่ถูกกอดจะเรียกว่าชินแล้วก็คงได้ ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไหร่และไม่ได้กอดตอบกลับไปก็ตาม

มังกรตัวนั้นหลับใหลลง มันไม่มีทั้งความฝันและไม่มีความเป็นจริง ณ สุดขอบอีกฟากฝั่งหนึ่งของโลก มีเพียงตัวมันและจอกอันบันดาลความปรารถนาเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นมังกรตัวนั้นก็ยังเฝ้ารอคอย ใครสักคนยังช่วงเวลาอันไกลโพ้น คำสัญญาณที่มอบไว้ให้ จะต้องได้พบกันอีกแน่นอน