اونجا هم مثل اینجا پر از پستهای الکی هست.

یجایی میرسه که میگی کیرم تو این زندگی و برای چند دقیقه و ساعت ازاد میشی.و بعد میترسی یا شاید عاقلانه فکر میکنی یا هرچی و دوباره برمیگردی توی حالتی که نمیتونی کیرتو بکنی توی این زندگیت. این سکیل صد بار تکرار میشه.

کور کردن چشمها و لینچ شدن پلیسها کف اتوبان خودش عقوبته .عقوبت تعصب و بی منطقی.هیچ دولتی دیکه نمیتونه فضیلت اخلاقی رو ایجاد کنه.چون مردم دیگه علاقه ای به اخلاق ندارند.کما اینکه یک شال نمیتونه ملاک اخلاق باشه

یعنی تو نمیدونی قیمت دلار امریکا، در کشور دشمن امریکا پایین نمیاد هیچ وقت؟ مادامی که به این جنگ بیهوده که شما مشوقش هستید ادامه بدیم

وقتی جوونتر بودم واقعا دیوونه یک دختر میشدم. یعنی دیوونه واقعی.یچیزی توی وجود و غریزه ما گذاشته شده کا اگر روش کار نشه عین یک گل پژمرده میشه.الانم اونجوریم.با ادما حال نمیکنم

نمیدونم در اینده چی میشه. هر عاقلی میدونه که تصمیمات اصلی در ایران توسط رییس جمهور گرفته نمیشه بلکه او نقش داره در گرفتنش.این ادم برخلاف روحانی ریاکار نیست.خیلی بهش حمله میشه.واقعا تنهاست.چرا مردم ما صداقت رو دوست ندارن چرا اینقدر وحشین،چرا از ادمای اروم خدششون نمیاد

همه چی برای خیلی از آدما بازیه.توان درک هیچی ندارند.

پنجاه سال جنگ بی ثمر بیهوده و بی معنا با ابرقدرتها مسیر غلطی بود که هنوزم ادامه داره تهش میخاید به چی برسید عدالت اسلامی؟ کدوم عدالت؟ همین نسخه اجراشده در ایران.

چه جوونهایی رفتن سوریه.چه اخلاصی چه ایمانی‌ چقدر شهید داده این کشور

چقدر همه چی تاریک و بد بنظر میرسه انگار همه میخان اینجا سرنگون بشه تا بازم بیشتر در درد و رنج فرو بریم. هیچکس نمیخاد یا نمیتونه تا این همه درد کنونی رو از بین ببره سالهای طولانی جنگ و تخاصم هیچ چیزیو بهبود نداده جز ایجاد درد بیشتر

این مخالفت‌ها با رفع فیلتر واتسپ رو دیدید؟ دیدید بیشتر از ارزشی‌ها، براندازها باهاش مخالفت کردن؟ اینها با هر چیزی که زندگی در ایران رو بهتر کنه مشکل دارند. اینها می‌ترسند اگر زندگی کمی بهتر بشه، ایده‌ی براندازی دیگه خریدار نداشته باشه

مهم نیست، یا شایدم هست چرا اینجوری شد این شکلی شد من نمیخاستم بدنیا بیام

هرکی بتونه تحقیرت میکنه چه ادمهای حقیری

شدیم محروم ازاین افتاب عالمتاب تکنولوژی وآپارتمان نشینی باعث از دست دادن همچنین آفتاب گرم و دل انگیزی شده است زمانیکه تلویزیون فقط شبها کارمیکرد و گوشی هم وجودنداشت ظهرها همه خانواده تو همین ایون می نشینیم ونهار میخوردیم یادش بخیر

بدرقه و پیشواز به شدت در حفظ محبت و صمیمیت زوجین موثره x.com/i/status/17875…

روزهای عجیبین این روزها. هرچی بزرگتر میشی‌فکر میکنی که دیگه‌ قرار نیست از این بزرگتر بشی. از اینی ک هستی چیزی بیشتر بفهمی، اما این دنیای عجیب بازم بیشتر بهت یاد میده . و معمولا هم از طریق درداور. وقتی مرگ یه عزیز رو میبینی تمام سیستمت میریزع بهم.

درست در جایی ک خسته میشم ، حقیقت پیدا میشه برام‌. کم کم میفهمم ک دنیا چجوریه. خب هضمش گاهی مشکله اما ادم به اینم عادت مبکنه

استادمو دیدم... چقدر شکسته شده بود! از یه سنی به بعد بهش فکر می‌کنی؛ به اینکه چند سال از ناتوانی و فرسودگی جسمی فاصله داری. به دانش آموزام نگاه می‌کنم؛ توی سن اونا اصلا متوجه نیستی که مثل همه آدم هایی که قبل تو تمام شدند، می‌گذری و تمام میشی و این مهم ترین واقعیت زندگیه!

«دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم و گریستم» ۱۷ دی، سومین سالگرد سربدار تنها #محمد_حسینی