İnsanın hastalıklı ruhsal travması, can yakmayı meziyet, eksikliğini savunma modu olarak bilirmiş…! Duygu ile Mantık ayazında hissettiğin sessiz çığlığın, ruh terazisi bozguna uğramış, savaş moduna geçmiştir. Haline bırakıp bu ayrım yolunda; Acı hissettiğin edinimlerin,

‘’ Biz kırıldık daha da kırılırız, Ama katil de bilmiyor öldürdüğünü ‘’ Günümüz insani ilişkileri, kanser salgını gibi içimizi bağnazlıkla kemiriyor…! İnsanın en büyük eksikliği, içine insan alma korkusu yaşamasıdır…

Cumhuriyet erdemli bir ulusun zafer yazgısıdır... Ulusu ulus yaparak kimlik hürriyetini kazandıran…! Erdem yiğitli emeklere sonsuz şükranlarımız gün geçtikce daha anlamlı ve güçlü hale geliyor... Mustafa Kemal Atatürk ve yiğit gönül arkadaşlarına minnettarız…! Yaşasın

Geceler dinlenti, geceler eksiklik, geceler karanlığın içindeki güneşe erişme hissi… Nazende, biriktirdiğin duygularınla mayalanıyorsun…! Kalemine uygun cümleler için gönlünün zengiliğine sığınarak, berduşluğuna sığınıyorsun… O da bir dinlenti, o da bir bekleyiş…! “İnsan

İnsâni Liyakat olmayan bir yaşamda; Zafiyet oluşturan her sohbetin cümleleri, insani istismarla ödüllendirilir… Sahtelik dolu, iki ayaklı yancı abazalardan arınmanın tek formülü uzman yardımına başvurarak, sohbet ederek mümkünleştirirsin…! Nedenlerini, niçinlerinle

İçsel dünyamız “zorunda, zorunlu, sorumlu vs vs” hissettikleriyle, arzularını yaşamak istedikleri arasında uçurum vardır… Acılarını, heyecanlarını bu aralıkta tattığın anda; Sızısını hislerinde, izini yaşamadığın yaşadıklarınla anlıyorsun… Seni anlamak istemeyenlere! Dünya

Kısmetler yaradandan, nimetler çabandan gelirken…! Senin kuluna minnet eylemen nedir ki!

Geldisi, gittisi olan dünya’ya, ettiğimiz veryansınlarımızla doluyoruz… Rutine binmiş telaşemiz, hamballık olarak üstlendiğimiz herşeyin tahammülsüzlüğü ile sınanıyoruz…! Nefsin her zaman daha fazlasını içerlenirken… Gönlüne can veren ruhun yorgun, nefeslenmeye devam

Bazen terk etmek istersin..! İçinde biriktirdiğin, sorumlu hissettiğin ne varsa! Sorumluluk bağımlısı hırslarımız yada mutluluk arayış biçimindeki hislerden arınmayı eylersin… Yaşamdan beklediğin hesapsız, sadece ama sadece sadelik..! Sorumluluk; hissettiğin kişiler yada

İnsan, samimiyet ve insaflı düşünce biçiminde iyi ve kötü seçeneği ayırt edebilen canlıdır..! Ruhuna verilen canda…! Sermayen olan, akıl ve zekanı inançların ile terbiye ederek yaşamın içerisinde yaradanına karşı saygın bir kul olma arzusunu yerine getirmeyi eylemen gerekir…

Yaşam denilen bu evrende keşif yolculuğumuz acısıyla, tatlısıyla harmanlanıp gidiyor. Yaşam boğuyor, insanlar boğuyor! Sızılarımız sanki yaşam biçimimiz haline geliyor yada öyle hissediyoruz... Arzu isteğindeki benliğinle hissettiğin acılara, yaşayamadığın heyecanlara bu

Ruhsal yorgunluğunu atamayan yürekler, buhranla çürümeye başlarmış…! Nefeslenerek…! Duygularına yön verebilme alışkanlığını kazanmak, yaşamsal kaygılardan arınmak gibi bişey..! Duygusal motivasyonunu yakalayarak, kaygılara mola vermekte kendine verdiğin en büyük iyilik…

Yaşanmamış, içselleştirilmemiş söylemler dinlenmez, cümleler yazılmaz… Kelimelerin duygu dolu hislerinle cümlelere döküldüğü anlarda, anlamlanır...

Yüreğine nail olan bereketi, Yarını aydın olarak bekleyişindir… Tercihlerin bereketi, seçimlerindeki niyetlerinle belirlenir…! Cennetide yaşarsın yada yaşatırsın, Cehennemide yaşar yada yaşatırsın çünkü sen insansın..! Tercihlerin kurban olur yada kurban yaratırsın…

İnsan tercihlerinin gücü ile yaşamının sınırlarını çizen bir etkendir. Niyetleri ise hayatını yönlendiren pusulasıdır…!

"Evet"lerin istismar edildiği, "Hayır"ların hayrını gördüğümüz bir dönemdeyiz…! Beklenti bağımlısı, tembel düşünceli insan türevlerinin çoğalmaması temennidir! ötesi gelmiyor…

Zamanın gölgesinde her ne varsa, sabırla sınanırmış… Yerinde edinilen sabrın, zamanın akışında ne kadar kıymetli bir erdem olgunluğudur…

Hukuk herkese, her kesime lazım… Özellikle de hukuku en çok eğip bükenlerin frenidir; Millet… Bir milletin haksızlık, hukuksuzluk karşısında gösterdiği eşsiz ve sarsılmaz direncidir, Millet…

Bazen bin düşünce yetmez, bir kelime nasibin terazisinde yerini bulur. Azimle verilmiş her neyse! Kısmetin yansımasının ötesine gitmez…