فک میکنم علت اصلی اینکه من با مهاجرتم در صلحم اینه که دلیل اصلیم برای مهاجرت فرار از شرایط ایران نبود بلکه کسب تجربه های جدید بود دیدن و شنیدن و یاد گرفتن چیزای جدید. هیچ تجربه ای به اندازه ی مهاجرت آدمو در معرض تجربه های جدید قرار نمیده.

واقعا وضعیت یکی دوساله من و آزاده اینه: در سفر زندگی باید کرد عکس نوشت: خودم از عکسی که گرفتم راضی بودم وگرنه ربطی نداشت

چرا برعکسه؟ هرچقدر میرم جلوتر به جای اینکه حس کنم بیشتر میدونم و میفهمم، حس میکنم کمتر میدونم و میفهمم

آیا ما (واقعا) می دونیم از زندگی چی میخوایم؟

اگه یه جایی آسانسور و پله برقی باشه کدوم رو انتخاب میکنین؟ چرا؟

Not everybody wants freedom, because not everybody wants to be fully accountable for where they are in life.

One pattern I’ve noticed in all miserable people: They overthink and underact. The system I use to escape the cold, dark prison of overthinking:

گاهی به‌عنوان آدم نزدیک فکر می‌کنیم باید تمام انتقادات و نواقص یه عزیز رو بهش بگیم. با این توجیه که «اگه من بهش ایراداتشو نگم کی بهش بگه؟» جواب ولی اینه: «هیچ‌کی!». اون آدم شاید به دلگرمی برای ۸۵٪ای که با مشقّت به‌دست آورده نیاز داره (خصوصاً از سمت تو) نه به یادآوری ۱۵٪ نرسیده.

“I don’t know” is not an admission of ignorance. It’s an expression of intellectual humility. “I was wrong” is not a confession of failure. It’s a display of intellectual integrity. “I don’t understand” is not a sign of stupidity. It’s a catalyst for intellectual curiosity.

درخشش واقعی دهه ۳۰ زندگی در محصولات مراقبت از پوست نیست. بلکه در اینه که بدونی کِی یه مهمونی، یه شغل، یه مکالمه، یا یه رابطه که مال تو نیست رو ترک کنی.

یه جمله ای دیدم خوش اومد: منم بار اولمه زندگی میکنم😊