นั่งกัดหัวหอม , เป็นอีกวันที่โผล่มาทักทายสายตามเคย “ อรุณสวัสดิ์นะ “

“ กินหัวหอมมันแปลกรึไงกัน เจ้าเองก็มากินด้วยกันสิไคนิส ? “ ( •̛̣̣꒶̯•̛̣̣ ) っ🧄

“ ใครเขากินให้อิ่มท้องกัน เจ้าเนี้ยตะกละจริงๆ “ สายตาหม่นหมองเหลือบมองคิดอะไรไม่ออกถึงได้กล้ำกลืนกินหัวหอม “ สิ่งที่ข้ากำลังทำแปลกรึไงในสายตาเจ้า ? “

“ อรุณสวัสดิ์ล่ะ “

“ แต่เจ้ากำลังร้อนตัวอยู่ไม่ใช่รึไงไคนิส..? จะให้คายทิ้งก็เสียดายของสิ “ “ แล้ววันนี้ว่างเหรอถึงได้มาเจี้ยวแจ้วตรงนี้ “

เห็นท่าทางหงุดหงิดนั้นก็นึกเอ็นดู ร่างบอบบางลุกขึ้นยืน ขยับกายเข้าไปใกล้ชิดแล้วเป่าลมใส่แลนเซอร์ตรงหน้า , เพิ่งกินหัวหอมมาสดๆร้อนๆ “ ไม่ชอบใจหรือคำนี้ หรือข้าต้องบอกว่าเจ้าแหกปากคะไคนิส ? “

หาได้สนใจเสียงคนตรงหน้า เรียกได้ว่าเมินแบบดื้อๆ ทว่าสิ่งที่ตากำลังมองอยู่นั้นคือใบหู “ ขยับได้ด้วย “ ถือวิสาสะใช้ปลายนิ้วจิ้มใบหูกระต่าย “ หูเจ้าน่ารักดีนิไคนิส แท้จริงแล้วเป็นกระต่ายหรือคะ ? “

"สองทุ่มครึ่ง"

ในยุคที่ไร้ซึ่งเหล่าทวยเทพ , แต่ความศรัทธาต่อเทพโอดินน์นั้นยังไม่มอดดับ แม้จะถูกมองสังคมชาวเมืองตีหน้าว่าเป็นพวกนอกรีตแต่ความเชื่อมันในเทพเจ้าของตนไม่เคยจางหาย ยังมีกลุ่มคนที่ได้ชื่อว่าเป็นยอดนักรบที่พร้อมสละชีพตายในสนามเพื่อได้ไปดื่มกับโอดินน์และเหล่านักรบที่ลาจากในวัลฮัลลา

“ วันหยุดทำอะไรดีนะ หรือควรจะไปเที่ยวที่ไหนดีนะ อืม.. “ “ ไม่รู้เลย ไม่ได้วางแผนไว้เลย ลำบากใจจังเลยเนะ “

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะเจมส์ “

“ ครึกครื้นสมกับเป็นที่วันหยุดของใครหลายคยเชียวนะคะ ผู้คนมาหน้าหลายตาต่างพากันใช้เวลานี้ร่วมกัน “ ขอแค่เพียงได้มองทุกคนรื่นเริง ตัวอาสล็อกพลอยอิ่มเอมสนุกตาม สำหรับวันนี้แล้ว ไม่มีสิ่งใดพิเศษอีกตามเคย

กลับมาเยือน ณ ที่แห่งนี้อีกครา เมื่อห่างหายหน้าไปเป็นเวลานาน , ผู้คนหน้าใหม่ต่างทยอยมากันล้นหลาม เช่นนั้นถือเป็นโอกาสดีแก่การกลับมาเช่นเดียวกัน

“ ฮึม.. อาหารเที่ยงทานเป็นอะไรดี ? “

“ อาหารฝีมือแม่งั้นเหรอ ถึงจะฟังดูน่าสนใจ ทว่า.. ข้าเคยได้ยินเพียงชื่อของท่านแต่ไม่เคยพบเจอหรอกค่ะ “

“ อะไรที่ง่ายๆเหรอคะ.. เอย์…ไหนลองเสนอข้ามาหน่อยสิ “

“ สำหรับค่ำคืนนี้ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ “

วันหยุดใกล้จะหมดวันแล้ว พรุ่งนี้ก็มาพยามไปด้วยกันนะคะ

ไม่ได้มาเยือนเสียนาน ใครกัน.. หญิงสาวตรงนั้นที่ชื่อเหมือนกับมารดาผู้ให้กำเนิดตัวข้า , คงคิดมากไปเองเสียกระมัง

“ ค่ำสวัสดิ์ “