یه شب لیترالی مغز یک انسان بدون جراحی از جمجه ش خارج میشه کف خیابون و فرداش هنوز افتاب طلوع میکنه زندگی یه جوک خیلی وحشتناکه.

ما کوچکتر تر از آنیم که از تو بگوئیم؛ برای سرودن تو و حماسه‌ات یک فردوسی کم داریم! #حمید_مهدوی

در مورد نوروساینسِ سوگ می‌خوندم که رسیدم به این جمله: "سوگ شخصی معمولا با گذر زمان کم‌رنگ می‌شود، اما سوگ جمعیِ ناشی از ظلم، شدت می‌یابد."

من اینو میخواستم. یک زندگی معمولی و مامان دو تا بچه که آرامش دارن. ولی چی گیرم اومد؟؟ کیرخری که از آسمون روز و شب میباره روی زندگیم.

من میخواستم هنرمند باشم، کتاب بخونم، گلامو آب بدم، فرش خونه ام رو جارو کنم و برای پیاده روی صبح ذوق داشته باشم. اما الان ازم یه آدم سیاسیِ شکست خورده در اهدافِ لازم با دایره لغاتی سراسر فحش و ناسزا مونده.

بیمار امروز پرسید “دکتر تا حالا پرنده زیر کردی با ماشینت؟” گفتم نه. گفت “من کردم،سه ماه هر شب کابوس دیدم ولی اینا آدم کشتن،آدما آرزو دارن،اینا آرزو کشتن.”

یکی نوشته بود یکی از راه‌های نسل‌کشی ایرانی‌ها، اینه که کاری کردن باهاشون که حاضر نیستن بچه‌دار بشن؛ زاویه‌ی دیدش تکونم داد.

عجیبه که جهان پهلوان مسعود ذات‌پرور قبل ازین داستانا اسمش خیلی جایی نبود. با هر کلیپی که ازش میبینم فقط مردونگی،شرافت و اصالت میبینم. اصلاً حالت صورتش یک معصومیت خاصی داشت. هیچوقت فراموشت نمیکنم

من خیلی هم به این دوس‌دختر دوس‌پسرا که یارشون کشته شده فک کردم. لابد خیلی‌هاشون نتونستن صداشو دربیارن و در خلوت و سکوت عزاداری کردن. فکر کن در جوانی و تازه‌شکفتگی، عاشق کسی باشی و گلوله‌ای سینه‌ی یارت رو بشکافه ناگهان. آخ عزیزانم. آخ.

مشکلتون اینه که زمان رو جزئی از هزینه حساب نمیکنین.

آیا کیری مانده که در جوانی ما فرو نرفته باشد؟

یه توصیه فوق‌العاده تو یه پادکست شنیدم که می‌گفت: به شخصه دوست داشتم یه سری چیزا رو هیچوقت تجربه نکنم؛ درس گرفتن قشنگه اما من احساس می کنم که اونقدر نمی ارزه چون یه چیزایی تا ابد باهات میمونه و ندیدن همیشه بهتره...

انقدر دنبال پروداکتیو بودن تو این ایام نباشید. شما همین که زنده گذر کنید پروداکتیوید.

سر ساختنِ جهنم برامون دعواست.

[تماشای بگا رفتن سن مورد علاقه‌ات با مذاکرات و جنگ]

دیگه هوش بالای آدم‌ها به تنهایی برام جذاب نیست، ظرفیت روانی، تاب‌آوری، مسئولیت‌پذیری، پذیرش و توانایی همدلی هم بهشون اضافه شده. اگه همه رو باهم نداری بمون خونه بابات عزیزم.

تهش می‌رسیم به حرف نزار قبانی: "هرکس به اندازه‌ای که دوستت دارد تو را می‌بیند، تلاش بیهوده نکن."

دانشجو بودن این وسط دیگه چه کصشریه؟ بابا بذار ببینم چه کیر خری قراره بره تو آینده‌ام فعلا، حالا بعدش پروژه‌های تخمی تخیلی توام انجام میدم.