بله! طفلی هستم به دنبال شادی...

«آن لب که چو جانِ ماست دور از لبِ ماست»

نگاه کردم و تو دیگر نبودی، من هم تنها به حال خودم رها شده بودم. آخر این آدم ها مگر قلب ندارند؟

حتی اگر قلبت شکسته باشد باید بازهم فردا صبح برخیزی و سر ساعت در اداره حاضر شوی. این است تمدن بزرگ ما...

هنر زنده ماندن؟ دَم کردن چای به هنگامه‌ی جمعه غروب پاییز.

و اما اگر قرار باشد هر روز نقش دلقک را ایفا کنم، اُمیدی به زنده ماندن خواهد بود؟

کاش هرگز در عمرم با گروه علوم پزشکی آشنا نمی‌شدم🥲

امروز؟ برای نداشتن یک سری کتاب گریه کردم.

«پسر کوچکم از من می‌پرسد: لزومی دارد تاریخ بخوانم؟ دلم می‌خواهد بگویم: برای چه؟ یاد بگیر بتوانی سرت را بدزدی، شاید بتوانی از مهلکه جان به در ببری.»

باورم میشه، تو بخوای باورم میشه.

مانند کتابی محزون در کتابخانه. از یاد رفته و رها شده.

تو رو به خدا از من نپرس چطوری، من نمی‌تونم دروغ بگم. گریه می‌کنم.

خدا آخرش جواب سوالاتو با مرگ میده.

دلیل ناراحتی امشبم رو پیدا کردم: نشدن.

خب آخرش که چی؟ بلاخره که یه جایی یادت میافته تنهایی.

امروز برگِ زرد و خُشک و از نَفَس افتاده‌ی پاییزی‌ام. باد مرا خواهد بُرد. می‌دانم.

«افسوس که بی‌فایده فرسوده شدیم...»

نه عزیزم من دیگه اون آدم نیستم، اون آدم خیلی وقته دیگه وجود نداره.

همه چیز می‌میرد.

حوصله نداشتن مُده.